Chapter Title : കാർത്തികേയം 1 [Oruthan]

പക്ഷേ...

എന്തോ ഒരു പോരായ്മ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം കാർത്തി വീണ്ടും എല്ലാവരെയും നോക്കി.

അപ്പോഴാണ് അത് മനസ്സിലായത്.

ആ വീട്ടിൽ എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരാൾ ഒഴികെ.

മുത്തശ്ശൻ.

മുത്തശ്ശന്റെ അഭാവം മനസ്സിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കിയെങ്കിലും മറ്റൊരുകാര്യം അവന്റെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു.

ആരും സംസാരിക്കുന്നില്ല.

ആരും ചിരിക്കുന്നില്ല.

ആരും അനങ്ങുന്നില്ല.

എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരേ ദിശയിലായിരുന്നു.

തറവാടിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്തുള്ള ഇരുണ്ട വരാന്തയിലേക്ക്.

അറിയാതെ കാർത്തിയും അങ്ങോട്ട് നോക്കി.

അവിടെ ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വരാന്തയുടെ നിഴലുകൾക്കിടയിൽ ആൾ പകുതിയോളം മറഞ്ഞിരുന്നു.

ആദ്യം ഒരു നിഴൽ മാത്രമാണെന്ന് തോന്നി.

പക്ഷേ അല്ല.

അവിടെ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ ആ രൂപം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റാരെയും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അയാളുടെ കണ്ണുകൾ...

അവ നേരെ കാർത്തിയിലായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഉയരവും ശരീരഘടനയും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവനത് ആരാണെന്ന് മനസ്സിലായി ;മുത്തശ്ശൻ!

മുത്തശ്ശനു പണ്ടേ അവനെ വലിയ കാര്യം ആയിരുന്നു. അവനും മുത്തശ്ശനെന്നാൽ ജീവനായിരുന്നു.അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവനറിയാതെ അവന്റെ നാവിൽനിന്ന് ആ ശബ്ദം പുറത്ത് വന്നു ; “മുത്തശ്ശാ…”

മറുപടി ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല.

എങ്കിലും കാലുകൾ സ്വയം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

മുറ്റം കടന്ന് വരാന്തയിലേക്ക്.

ഒരു ചുവട്.

പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.

അവൻ അടുക്കുംതോറും ആ രൂപം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകേണ്ടതായിരുന്നു.

പക്ഷേ...

വിചിത്രമായി അതിന്റെ മുഖം കൂടുതൽ കൂടുതൽ നിഴലിലേക്ക് മറയുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.

അടുത്തെത്തുംതോറും എന്തോ ശരിയല്ലെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങി.

മുത്തശ്ശന്റെ രൂപം ഇങ്ങനെയായിരുന്നില്ല.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിൽപ്പ് ഇങ്ങനെയായിരുന്നില്ല.

എന്തോ ഒന്ന് തെറ്റിയിരിക്കുന്നു.

കാർത്തി വീണ്ടും സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.

അടുത്ത നിമിഷം