Chapter Title : ഒളിച്ചുകളി [Achillies]

കിതപ്പുകളും നിറഞ്ഞു നിന്നു.

രതിമൂർച്ചയാൽ തളർന്നു കിടന്നുപോയ

അവരോടൊപ്പം, പാവാട നനച്ചൊഴുകിയ പൂർവെള്ളം കൈകൊണ്ടു തുടച്ചു തളർന്നു കിടന്ന മൃദുല കലങ്ങിയ കണ്ണോടെ അവരെ നോക്കി.

സാവിത്രിയമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഉമ്മ കൊടുത്തു, തഴുകുന്ന ഏട്ടനെ അവൾ നോക്കികിടന്നു.

“പോകണ്ടെടി പെണ്ണേ…”

ചരിഞ്ഞു കിടന്ന സാവിത്രിയുടെ പിൻ ചെവിയിൽ മുത്തി അഭി ചോദിച്ചു.

“ഉം….ഇരുട്ടാറായി…പക്ഷെ ഈ ചൂട് വിട്ടു പോകാൻ തോന്നണില്ല..”

വയറിന് ചുറ്റിയിരുന്ന അഭിയുടെ കൈ വലിച്ചു മുലയിലേക്ക് വെപ്പിച്ചു ചന്തി അവന്റെ അരയിലേക്ക് തള്ളിക്കൊണ്ട് സാവിത്രി കുറുകി.

“വേറാരേം നോക്കാനില്ലായിരുന്നേൽ നിന്നെ ഞാൻ അങ്ങു കെട്ടിയേനെ…ഇതിപ്പോൾ വീട്ടിൽ അമ്മേം മൃദൂം ഒക്കെ ഉണ്ടായിപ്പോയി…”

കറുത്ത ഞെട്ടിനെ ഞരടിക്കൊണ്ടു അഭി പറയുന്നത് കേട്ട സാവിത്രി തിരിഞ്ഞവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കിടന്നു, അവന്റെ മൂക്കിൽ പിച്ചി ചിരിച്ചു.

“അയ്യട ചെക്കന്റെ ഓരോ വട്ട്…നാട്ടാർക്ക് പിന്നെ വേറൊന്നും വേണ്ട…”

“പിന്നെ നാട്ടാരു മൈരന്മാരോട് പോവാൻ പറ…”

“ഡാ…വേണേൽ നിനക്ക് എന്റെ മോളെ കെട്ടിച്ചരാം, അതാവുമ്പോൾ പ്രശ്‌നമില്ല…”

“ഉവ്വാ, അവസാനം കെട്ടിയോൻ അമ്മയെ ഊക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടവൾ തലയിൽ അമ്മിക്കല്ലു കൊണ്ടു തേമ്പാൻ…”

“ഹ ഹ ഹ….ശെരിയ വെറുതെ എന്തിനാ എന്റെ കഞ്ഞിയിൽ പാറ്റ ഇടുന്നെയല്ലേ…”

അഭിയെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു കവിളിൽ മുത്തിക്കൊണ്ടു സാവിത്രി കൊഞ്ചി.

“ഹോ, നീ ഇല്ലാതിരുന്നേൽ എന്റെ അവസ്ഥ…”

അവന്റെ മേലേക്ക് കേറിക്കിടന്നു നെഞ്ചിൽ നഖം കൊണ്ടു വരഞ്ഞു സാവിത്രി പറഞ്ഞു.

“എന്താവസ്ഥ…”

“എടാ, നിനക്കൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ പറ്റത്തില്ല, കൊച്ചിന്റെ അച്ഛൻ പോയി രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും സങ്കടോം മരവിപ്പും ഒക്കെ കുറഞ്ഞു ജീവിതം നോക്കാൻ തുടങ്ങി, ഒരു താങ് കൊതിച്ചെങ്കിലും