ഒരു ജൂനിയർ നഴ്സിന്റെ ഹോസ്പിറ്റൽ അനുഭവങ്ങൾ [Swantham Deepa]

ഒരു ജൂനിയർ നഴ്സിന്റെ ഹോസ്പിറ്റൽ അനുഭവങ്ങൾ

oru junior nursinte hospital anubhavangal | Author : Swantham Deepa

എന്റെ പേര് ദീപ. ഞാനൊരു നേഴ്സ് ആണ്. അമേരിക്കയിലോ UK യിലോ പോയി കാശുണ്ടാക്കണം എന്ന് സ്വപ്നം കണ്ടു നേഴ്സ് ആയ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ആയിരക്കണക്കിന് വരുന്ന നഴ്‌സുമാരിൽ ഒരാൾ. പഠിത്തം കഴിഞ്ഞു വരുന്ന ബോണ്ട് ഒക്കെ തീർക്കാൻ ഈ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഒക്കെ ഉത്തേജനമായി കൊണ്ടുനടക്കുന്നു.

ഈ സൈറ്റിന്റെ ഒരു വെറ്ററൻ വായനക്കാരി ആണ്. കോളേജ് രണ്ടാം വർഷം ഹോസ്റ്റലിൽ ഒരു ചേച്ചി പറഞ്ഞു തന്നാണ് ഇവിടെ ആദ്യം വരുന്നത്. പിന്നെ അത് ശീലമായി. ഇവിടുത്തെ കഥകൾ വായിച്ചു എത്ര എത്ര രാത്രികൾ രസിച്ചിട്ടുണ്ട് ഹോസ്റ്റലിൽ. തനിച്ചും, അല്ലാതെയും. ഇപ്പോഴും അതൊക്കെ തുടർന്ന് പോകുന്നു.

ഒരു തരത്തിൽ ഇവിടുത്തെ കഥകൾ തന്ന ധൈര്യം, എന്നെ തന്നെ തിരിച്ചറിയാനും, എനിക്ക് നേരെ വന്ന ചില സഹാഹാര്യങ്ങളിൽനിന്നു ഒളിച്ചോടാതെ അവയെ ആസ്വദിക്കാനും എന്നെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.

കുറെ നാളായുള്ള ഒരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു എന്റെ കുറച്ചു അനുഭവങ്ങൾ ഇവിടെ എഴുതണം എന്നത്. പക്ഷെ ഇപ്പോഴും എന്നെ തടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത് എന്റെ ഏറ്റവും നല്ല അനുഭവങ്ങൾ പലതും ഇവിടുത്തെ ആവറേജ് കഥകൾ പോലെ ത്രസിപ്പിക്കുന്നതും, കളി നിറഞ്ഞതും ഒന്നുമല്ല.

ശരിക്കുള്ള ഫിസിക്കൽ കോൺടാക്റ്റിനെക്കാൾ കൂടുതൽ ആ ഒരു ത്രില്ലും, ആകാംഷയും, ഇമോഷനും ആ situationte ഒരു scandalum ഒക്കെ കാരണമാണ് ഈ അനുഭവങ്ങൾ സ്പെഷ്യൽ ആവുന്നത് . പക്ഷെ അതിനുവേണ്ടി മാത്രം ഇല്ലാത്ത കളി ഉണ്ടാക്കി എഴുതാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല.

ഈ കഥ വായിച്ചു കഴിയുമ്പോ ഞാൻ ഒരു മോശം നേഴ്സ് ആണെന്ന് പറയാൻ ആളുകൾ ഉണ്ടാകും. ഈ കഥ ഫേക്ക് ആണെന്ന് പറയാൻ ആളുകൾ ഉണ്ടാകും. ഈ കഥയിൽ കമ്പി കുറവായതുകൊണ്ട് ബോറാണെന്നു പറയാൻ ആളുകൾ ഉണ്ടാകും.

എന്റെ എഴുത്തിന്റെ രീതി നല്ലതല്ല, ഇംഗ്ലീഷ് കൂടുതൽ ആണെന്ന് പറയാൻ ആളുകൾ ഉണ്ടാകും.. എന്നാലും എന്റെ കഥ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ appreciate ചെയ്താൽ ഞാൻ ഇനിയും എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ എഴുതും . കഥയിലേക്ക് വരാം.

ഞാൻ ആദ്യ ദിവസം ആ മുറിയിലേക്ക് കയറിയത് കുറച്ചു ടെന്ഷനോടെ . ബെഡ് 4-ലെ വിഐപി ആയിരുന്നു—ഞങ്ങളുടെ സീനിയർ സർജനായ ഡോ. തോമസിന്റെ ബന്ധുവായതിനാൽ എല്ലാവരും അവരോടു ശ്രദ്ധയോടെ പെരുമാറി. അവർ ഒരു ചെറിയ വയറ്റിലെ ഓപ്പറേഷനിനാണ് വന്നത്, ലാപറോസ്കോപ്പിക് മുറിവുകൾ മാത്രം, വലിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല.

മിക്ക രോഗികളും രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ പോകുമായിരുന്നു, പക്ഷേ അവർ കുറച്ച് ദിവസം കൂടി താമസിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. മുപ്പതുകളുടെ അവസാനത്തിൽ, അവിവാഹിത, അതിമനോഹരമായ രൂപം—തീക്ഷ്ണമായ കവിളെല്ലുകൾ, കറുത്ത കണ്ണുകൾ, ആശുപത്രി ഗൗണിന് പോലും മറയ്ക്കാനാകാത്ത ശരീരം. അവൾ എപ്പോഴും പട്ടു ഷാളുകൾ തോളിൽ ഇട്ടിരുന്നു, വില കൂടിയവ .

ആദ്യ ദിവസം മുതൽ അവൾ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു: പുരുഷന്മാർ വേണ്ട. പുരുഷ ഡോക്ടർമാർ, നഴ്സുമാർ, ഒന്നും വേണ്ട. “എനിക്ക് അവരെ വിശ്വാസമില്ല,” അവർ പറഞ്ഞു, ഞങ്ങൾ