Chapter Title : പാലപ്പൂവ് [അയ്യപ്പൻ നായർ]

ഒന്നും ശ്രെദ്ധിചിരുന്നില്ല.

പെയ്യാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന കാർമേഘത്തെ പോലെ ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നു. പെട്ടന്ന് അവിടെ ഒരു പെണ്ണിന്റെ പൊട്ടിച്ചിരി മുഴങ്ങി.ആ ചിരി ആണ് എന്നെ സ്വബോധത്തിലേക്കു കൊണ്ട് വന്നത്. ഞാൻ ചുറ്റും ഒന്നു നോക്കി പക്ഷെ ആരെയും കണ്ടില്ല. പെട്ടന്ന് എന്റെ പുറകിൽ കഴുത്തിലായി ആരുടേയോ ശ്വാസം അനുഭവപ്പെട്ടു ഞാൻ ഉടനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി പക്ഷെ ആരെയും കണ്ടില്ല.

ഞാൻ വീണ്ടും മുന്നിലേക്ക് നോക്കിയതും അർദ്ധ  നഗ്നയായ  വെളിയിലോട്ട് തള്ളി നിക്കുന്ന രണ്ട് കൊമ്പല്ലുകളും. ചോര കളർ ഉള്ള  കണ്ണ്കളും ഉള്ള ഒരു സ്ത്രീ രൂപം എന്റെ തൊട്ട് മുൻപിൽ എന്നെ നോക്കി നിക്കുന്നു. ഒരു തവണ മാത്രമേ ഞാൻ നോക്കിയുള്ളു. അപ്പോൾ തന്നേ ഞാൻ കണ്ണ് രണ്ടും മുറുക്കെ അടച്ചിരുന്നു.

" ഈ സമയത്ത് എന്റെ വാസസ്ഥലത്ത് കയറി വരാൻ നിനക്കു അത്രക്ക് ധൈര്യമോ.. ഇനി നിനക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് ഒരു തിരിച്ചു പോക്കില്ല."  എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു പൊട്ടി ചിരി അവിടെ ആകെ മുഴങ്ങി..

നിന്നോട് ചോതിച്ചത് കേട്ടില്ലേ നീ എന്തിന് എന്റെ സഥലത്ത് വന്നു. ഇന്ന് നിന്റെ രക്തം  ആണ് എന്റെ ആഹാരം. ഞാൻ കണ്ണ് തുറക്കാതെ തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

" കുറച്ചു നേരം ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കാനായി കയറിയത് ആണ്.. ജീവിതം തന്നെ മടുത്ത്. ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരു  ജന്മം .ജനിപ്പിച്ചാ തന്തക്കും തള്ളക്കും വേണ്ട.  ആദ്യമായി തോന്നിയ ഇഷ്ടം പറഞ്ഞവൾക്കും വേണ്ട". ഇനി നിനക്ക് എന്നെ കൊല്ലാൻ ആണെങ്കിൽ കൊന്നോ.എന്നെ കൊണ്ട് നിനക്ക് എങ്കിലും ഉപകാരം ഉണ്ടാകട്ടെ.

എന്തായാലും