Chapter Title : പാപശൽഭം 19 [Shanushinu] [ജസ്നയെ ബാംഗ്ലൂർ മാടി വിളിക്കുമ്പോൾ]

മുറിയിലേക്ക് തുറക്കുന്ന ആ സ്വകാര്യ കണക്റ്റിംഗ് വാതിൽ അവൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ആ വാതിൽ അപ്പോഴേ തുറന്നിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു! "നാളെ ഉച്ചയ്ക്ക് റാഹില നിന്നെ അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ കൊണ്ടിറക്കി തിരിച്ചു പോകും. അടുത്ത നിമിഷം... ഈ വാതിലിലൂടെ എന്റെ മോൾ നേരെ എന്റെ കൈകളിലേക്ക് നടന്നുവരും!"

ഒടുവിൽ, രോഹിത് ആ മുറിയുടെ ഒത്ത നടുവിലായി കിടന്നിരുന്ന, തൂവെള്ള പട്ടുവിരിപ്പുകൾ വിരിച്ച ആ പടുകൂറ്റൻ കിടക്കയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു.

അയാൾ തന്റെ വലതുകൈ നീട്ടി, തന്റെ തൊട്ടരികിലായി ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന ആ വെളുത്ത പട്ടുതലയിണയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ വളരെ മൃദുവായി, വാത്സല്യത്തോടെ ഒന്ന് തലോടി. എന്നിട്ട് ക്യാമറയിലേക്ക്—അതിലൂടെ ജസ്‌നയുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിലേക്ക്—നേരിട്ട് നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ തന്റെ ഹൃദയം തുറന്നു:

"കഴിഞ്ഞ നാല്പത്തിരണ്ട് കൊല്ലമായിട്ട് ലോകത്തിലെ എത്രയോ വലിയ ഹോട്ടലുകളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ട് പൊന്നൂ... പക്ഷേ അവിടെയൊന്നും എനിക്ക് ഒരു വീടിന്റെ ചൂട് തോന്നിയിട്ടില്ല. നാളെ ഉച്ചയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടു മണിക്ക് എന്റെ മോൾ ഈ വാതിൽ കടന്ന് അകത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ... എന്റെ ആയുസ്സിൽ ആദ്യമായിട്ട് ഒരു മുറി എനിക്ക് സ്വന്തം വീടായി മാറാൻ പോവുകയാണ്. നാളെ മുതൽ നാല് പകലും മൂന്ന് രാത്രിയും എനിക്ക് നിന്നിൽ നിന്ന് ഒന്നും പിടിച്ചുവാങ്ങേണ്ട ജസ്‌നാ... രാവിലെ ഞാൻ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തലവെച്ച് ഉറങ്ങുന്ന നിന്റെ മുഖം കാണണം, നിന്റെ ഈ മൈലാഞ്ചിയിട്ട കൈകൊണ്ട് തരുന്ന കാപ്പി കുടിക്കണം, ഒരു ഭർത്താവിനെപ്പോലെ നിന്റെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മവെച്ച് നിന്നെ എന്റെ കൈകളിൽ പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ചിരിക്കണം... അതിനുവേണ്ടി ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് കാത്തിരിക്കുകയാണ് ഞാൻ..."

ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞുനിർത്തിയപ്പോൾ രോഹിത്