Chapter Title : പാർവണം 7 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

എന്ന്."

വളരെ ബോൾഡ് ആയ സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

"കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു എന്നതിലല്ലേ ആദീ എല്ലാം ഇരിക്കുന്നത്. അച്ഛനില്ലാത്ത ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ സങ്കടം, അത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ മനസ്സിലാകുക പെറ്റ അമ്മയ്ക്ക് തന്ന്യല്ലേ? നമ്മൾ അത് അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുത്തു, അമ്മയത് ഉൾക്കൊണ്ടു. അത്രേ ഉള്ളൂ കാര്യം. ഇതിനാണോ എന്റെ ആദി ഇന്നലെ തൊട്ട് കിടന്ന് ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിച്ചത്?"

അവളുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ എനിക്ക് ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ വളരെ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെത്തന്നെ നോക്കി കിടന്നു. ഇന്ദ്രനീലത്തിലെ ആ വലിയ തറവാട്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്നും, ഇന്ന് എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സകല പ്രശ്നങ്ങളിലും എനിക്ക് താങ്ങായി നിൽക്കുന്ന ഇത്രയും കരുത്തുള്ള ഒരുവളിലേക്കുള്ള അവളുടെ മാറ്റം എന്നെ ശരിക്കും അതിശയിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​"എന്താ ആദീ... എന്താ അങ്ങനെ നോക്കണേ?"

അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ പതുക്കെ കുത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

​"ഒന്നുമില്ല... നീ ഇത്രത്തോളം ബോൾഡ് ആയിട്ട് കാര്യങ്ങൾ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യുമെന്ന് ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. നീ സംസാരിച്ച രീതി കണ്ടപ്പോൾ, എന്റെ പെണ്ണിന് ഇത്രയും പക്വത വന്നല്ലോ എന്നോർത്ത് എനിക്ക് ശരിക്കും അത്ഭുതം തോന്നിപ്പോയി,"

ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ തലോടി.

​അതുകേട്ടതും അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അമർന്നു കിടന്നു.

​"അപ്പൊ ഇത്രെയും നാളും ഒരു പൊട്ടിയായിട്ടാണോ ആദി എന്നെ കണ്ടത്?"

അവൾ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.

​"അങ്ങനെയല്ല... എന്റെ കുടുംബത്തെയും എന്റെ ചേച്ചിയെയും നീ ഇത്രത്തോളം നെഞ്ചോട് ചേർത്തത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കുണ്ടായൊരു സന്തോഷം... അതെന്നെ വല്ലാതെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കളഞ്ഞു."

​"ആദീടെ കുടുംബം എന്റെം കൂടി കുടുംബല്ലേ..."

അവൾ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺസിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.

"ഇനിയീ വീട്ടിൽ എന്ത് പ്രശ്നം വന്നാലും ആദീടെ കൂടെ ഈ പാർവണ ഉണ്ടാവും... ആദീടെ മാത്രം സ്വന്തമായിട്ട്, ഒരു നിഴലുപോലെ..."

​ആ വാക്കുകളിൽ അവളുടെ മുഴുവൻ പ്രണയവും അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ഭർത്താവിന് ഭാര്യയോട് തോന്നുന്ന സ്നേഹത്തേക്കാൾ വലിയൊരു ബഹുമാനം എനിക്ക് അവളോട് തോന്നിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ഞാൻ അവളുടെ മുഖം പതുക്കെ ഉയർത്തി ആ നെറ്റിയിൽ വളരെ സ്നേഹത്തോടെ ഒരു ചുംബനം നൽകി. ജനാലയ്ക്കപ്പുറം വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റിന് കാതോർത്ത്, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമാധാനത്തെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് ഞാനും പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു….

ജനാലയ്ക്കപ്പുറം നേരം വെളുത്തുവരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് പാർവണയെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ. അപ്പോഴാണ് തലയിണയ്ക്കടിയിൽ കിടന്നിരുന്ന എന്റെ ഫോൺ നിർത്താതെ റിങ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്. ആ ശബ്ദം കേട്ട് ചെറിയൊരു ഞെട്ടലോടെയാണ് ഞാൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നത്. എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നിരുന്ന പാർവണയും ആ ശബ്ദം കേട്ട് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.

​കണ്ണു തിരുമ്മി ഫോൺ