Chapter Title : പാർവണം 7 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

കാത്ത് ഫോണും നോക്കി ഇരിക്കുവായിരുന്നോ പെണ്ണേ നീ? രണ്ട് റിങ് അടിച്ചപ്പോഴേക്കും എടുത്തല്ലോ..."

ഞാൻ ചോറ്റുപാത്രത്തിൽ നിന്നും ഒരുരുള ചോറ് വായിലേക്ക് വെക്കുന്നതിനിടയിൽ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.

​"എന്താ ആദീ ഇത്രേം താമസിച്ചേ? ഇപ്പഴാണോ ചോറുണ്ണാൻ പോവണത്?"

അവളുടെ സ്വരത്തിൽ എന്റെ ചോദ്യത്തിനുള്ള നാണത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ, ചോറുണ്ണാൻ വൈകിയതിലുള്ള ചെറിയൊരു ദേഷ്യവും പരിഭവവുമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.

​"അത്... കുറച്ചു ദിവസം ലീവ് ആയിരുന്നില്ലേടി. അതിന്റെ കുറെ പെൻഡിങ് വർക്കുകൾ തീർക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ഇടയിൽ സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. അതാ ലേറ്റ് ആയത്..."

ഞാൻ പതിയെ കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

​"അതൊക്കെ ചോറുണ്ടിട്ട് നോക്കിയാൽ പോരേ ആദീ? പണിണ്ടെന്നും പറഞ്ഞ് ഇങ്ങനെ നേരം തെറ്റി ചോറുണ്ണാൻ പാടുണ്ടോ..."

ആ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ ആരോഗ്യത്തിൽ ആവലാതിപ്പെടുന്ന, ശാസിക്കാൻ അവകാശമുള്ള ഒരു ഭാര്യയുടെ പരിഭവം. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ കണ്ടിരുന്നവളല്ല. മറിച് എന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ അവകാശമുള്ള എന്റെ സ്വന്തം പാതിയിലേക്കുള്ള അവളുടെ മാറ്റം ആ ചെറിയ വാക്കുകളിൽ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

​അവളുടെ ആ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ശാസന കേട്ട് എന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ നിറഞ്ഞു. ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​"ശരി എന്റെ പൊട്ടിപ്പെണ്ണേ... ഇനി ഞാൻ കറക്റ്റ് സമയത്ത് കഴിച്ചോളാം. എന്തായാലും ഞാൻ ഫോൺ വെക്കുവാ. നിന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്നാൽ ബാക്കി വർക്കൊന്നും എനിക്കിവിടെ ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. വൈകുന്നേരം വന്നിട്ട് കാണാം ..."

​"മ്മ്... വേഗം വരണം ട്ടോ..."

അവൾ പതുക്കെ മൂളിക്കൊണ്ട് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

​ഫോൺ ടേബിളിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ, അവൾ കൊടുത്തുവിട്ട