Chapter Title : പാർവണം 9 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍] [Climax]

ചേർത്തു.

"പക്ഷെ, എന്റെ ഈ അനിയൻ... ഇവനുള്ള ധൈര്യത്തിലാ ഞാൻ അവസാനം അവനോട് എനിക്കും ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞത്. ഒരു അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് എന്റെ സകല വാശികളും ആഗ്രഹങ്ങളും സാധിച്ചുതരുന്ന എന്റെ ആദി, എന്റെ ഈ ആഗ്രഹത്തിനും തടസ്സം നിൽക്കില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.

അന്ന് ഞാൻ അവനോട് ഈ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ..."

ചേച്ചിക്ക് സങ്കടം കൊണ്ട് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണുനീർ അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി.

ഞാൻ അവളുടെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

"എന്തിനാടി ഇപ്പൊ ഈ പഴയതൊക്കെ ഓർത്ത് കരയുന്നത്?"

ഞാൻ ആ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് വളരെ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.

"നിന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് ഞാൻ എന്നെങ്കിലും എതിര് നിന്നിട്ടുണ്ടോ? പിന്നെ, നിന്നെ പൊന്നുപോലെ നോക്കാൻ അരവിന്ദിനേക്കാൾ നല്ലൊരാളെ എനിക്കും കിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഇനി ഇതൊക്കെ ഓർത്ത് കരഞ്ഞാൽ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് നീ മേടിക്കും."

ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊടുത്തു.

ഒരു സഹോദരനും സഹോദരിയും തമ്മിലുള്ള ആ വലിയ സ്നേഹം കണ്ട്, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് ചിരിയോടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു പാർവണ. അവൾ പതിയെ വന്ന് ചേച്ചിയുടെ മറ്റേ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് ആ നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ച് സ്വപ്നം കണ്ട് ഏറെനേരം അവിടെ നിന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മുതൽ വീട്ടിൽ വലിയൊരു ഉത്സവത്തിന്റെ തിരക്കായിരുന്നു. കല്യാണത്തിനുള്ള സാരിയും സ്വർണ്ണവും എടുക്കാനായി ഞങ്ങൾ നാലുപേരും കൂടി എം.ജി റോഡിലെ വലിയൊരു സിൽക്സിലേക്ക് തിരിച്ചു.

വലിയ തിരക്കുള്ള ആ ഷോപ്പിംഗ് മാളിലെ വെഡിങ് സെക്ഷനിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളമുണ്ടായിരുന്നു. ചുറ്റും നിരത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് വർണ്ണപ്പുടവകൾക്കിടയിൽ ഏത് തിരഞ്ഞെടുക്കും എന്ന കൺഫ്യൂഷനിലായിരുന്നു ചേച്ചിയും അമ്മയും.

എന്നാൽ പാർവണ വളരെ കൃത്യമായ പ്ലാനിങ്ങിലായിരുന്നു. ഒരു എക്സ്പെർട്ടിനെപ്പോലെ അവൾ ഓരോ സാരിയും എടുത്തുനോക്കി വിലയിരുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

"ചേച്ചീ, ദേ ഈ കളർ നോക്കിക്കേ..."

കടും പച്ചയിൽ വീതിയുള്ള കസവുകരയുള്ള ഒരു ഗംഭീര കാഞ്ചീപുരം സാരി ചേച്ചിയുടെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുവെച്ച് അവൾ ചോദിച്ചു.

ആ സാരിയിൽ ചേച്ചിയെ കണ്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

"ഇത് നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് മോളെ.