Chapter Title : പാർവണം 9 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍] [Climax]

ചടങ്ങുകളെല്ലാം നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ കല്യാണമണ്ഡപത്തിലായിരുന്നതുകൊണ്ട് വീട്ടിൽ പന്തലൊരുക്കുന്നതിന്റെയും മറ്റും വലിയ ബഹളങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

കല്യാണത്തിന് നാല് ദിവസം മുൻപാണ് ഗൾഫിൽ നിന്നും സച്ചുച്ചേട്ടനും അഞ്ജലി ചേച്ചിയും നാട്ടിലെത്തിയത്. ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവരെല്ലാവരും കൂടി വീണ്ടും ഒന്നിച്ചതോടെ, ആ വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ വലിയൊരു ഉത്സവത്തിന്റെ പൊട്ടിച്ചിരികൾ മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

രാത്രി അത്താഴമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അമ്മ കിടക്കാൻ പോയിരുന്നു. ഞാനും സച്ചുച്ചേട്ടനും പാർവണയും അഞ്ജലി ചേച്ചിയും കൂടി താഴെ ഹാളിലിരുന്ന് പഴയ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

അതിനിടയിലാണ് അനഘ ചേച്ചിയെ അവിടെയെങ്ങും കാണാനില്ലെന്ന് ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്.

ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് മുകളിലേക്ക് നടന്നു. എന്റെ പിന്നാലെ ചെറിയൊരു കുസൃതിയോടെ അവരും കൂടി. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ ലൈറ്റുകൾ അണച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ചേച്ചിയുടെ മുറിയോട് ചേർന്നുള്ള ചെറിയ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ ആരോ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.

നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ഫോണും കാതിൽ വെച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് അനഘ ചേച്ചി.

"മതി മനുഷ്യ... വെറുതെ എന്നെ പേടിപ്പിക്കാതെ...."

ചേച്ചി വളരെ പതുക്കെ, ഒരു നാണത്തോടെ പറയുകയാണ്.

ഞാൻ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ചെന്ന് ചേച്ചിയുടെ പിന്നിൽ നിന്നു. തിരിഞ്ഞതും എന്നെക്കണ്ട് ചേച്ചിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഫോൺ താഴെ വീഴാൻ പോയി. ഞാൻ വേഗം ഫോൺ വാങ്ങി സ്പീക്കറിലിട്ടു.

"ഡാ അളിയാ..."

ഞാൻ വളരെ ശാന്തമായി വിളിച്ചു.

മറുതലക്കൽ വലിയൊരു നിശബ്ദത. പിന്നെ വളരെ പരുങ്ങിക്കൊണ്ട് അരവിന്ദിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.

"ഡാ ആദീ... അത് പിന്നെ, അവൾക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ വെറുതെ ഒന്ന് വിളിച്ചതാ..."

"കല്യാണത്തിന് ഇനി മൂന്ന് ദിവസമല്ലേ ഉള്ളൂ അളിയാ. അത് കഴിഞ്ഞ് നിങ്ങൾക്ക് എത്രവേണേലും സംസാരിക്കാമല്ലോ. അതുവരെ അവളൊന്ന് സ്വസ്ഥമായിട്ട് ഉറങ്ങട്ടെ. നീ ഫോൺ വെച്ചേ..."

ഞാൻ ചിരിയമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ശരി അളിയാ...ഞാൻ വെക്കുവാ,"

വല്ലാത്തൊരു ചമ്മലോടെ അരവിന്ദ് ഫോൺ വെച്ചു.

ചേച്ചി നാണം കൊണ്ട് മുഖം കുനിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. സച്ചുച്ചേട്ടനും അഞ്ജലി ചേച്ചിയും അവളെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ബാൽക്കണിയിലേക്ക് വന്നു. ആ വലിയ ബാൽക്കണിയിലെ ഇളംകാറ്റിൽ ഞങ്ങൾ

വട്ടത്തിൽ ഇരുന്നു. ആകാശത്ത് നല്ല നിലാവുണ്ടായിരുന്നു.