Chapter Title : പാർവണം 9 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍] [Climax]

പുണർന്നു. ഞങ്ങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ജീവൻ്റെ തുടിപ്പായി മാറുകയായിരുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ ഒരു പുരുഷന് കിട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം എൻ്റെ കൈകളിൽ തന്ന അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ, സകല ദൈവങ്ങൾക്കും ഞാൻ നന്ദി പറയുകയായിരുന്നു.

ആ മുറിക്കുള്ളിലെ ആനന്ദക്കണ്ണീരിനും കെട്ടിപ്പിടുത്തങ്ങൾക്കും ശേഷം, എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അപ്പോഴും സാധാരണ നിലയിലായിരുന്നില്ല. എന്നെ അച്ഛാന്ന് വിളിക്കാൻ ഒരു ജീവൻ അവളിൽ തുടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം ഓരോ നിമിഷവും എന്നിൽ വല്ലാത്തൊരു ലഹരി നിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

ഞാൻ അവളുടെ കവിളിലെ കണ്ണുനീർതുടച്ചുമാറ്റി, പതുക്കെ അവളെ കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

"വാ... നമുക്ക് താഴേക്ക് പോകാം,..."

ഞാൻ വാത്സല്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

അവൾ സമ്മതമെന്നോണം തലയാട്ടി. റൂമിന് പുറത്തിറങ്ങി കോണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ എൻ്റെയുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ജാഗ്രതയായിരുന്നു. പടവുകൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ എങ്ങാനും തെന്നി വീഴുമോ എന്ന പേടിയിൽ ഞാൻ അവളുടെ വലതുകൈ എന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

മറ്റേ കൈ വളരെ കരുതലോടെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

ഓരോ പടിയും വളരെ സാവധാനത്തിലാണ് ഞാൻ അവളെക്കൊണ്ട് ഇറക്കിച്ചത്.

എന്റെ ഈ വെപ്രാളവും അമിതശ്രദ്ധയും കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്കൊരു ചിരിവന്നു. അവൾ പടവുകളിൽ നിന്നുക്കൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി.

"ആദീ... എന്ത്ന്ന ഈ കാണിക്കണേ? എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുല്യ, ഞാൻ നടന്നോളാം. ആദിയിപ്പൊ എന്നെ ഒരു സ്ഫടികപ്പാത്രം കൊണ്ടുപോവണ പോലെയാണല്ലോ പിടിച്ചേക്കണേ..."

അവൾ ആ പഴയ പാലക്കാടൻ കുസൃതിയോടെ എന്നെ നോക്കി കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു.

"സ്ഫടികപ്പാത്രത്തേക്കാൾ വിലയുണ്ടിപ്പോ എന്റെ പെണ്ണിന്,"

ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വളരെ ഗൗരവത്തിൽ, എന്നാൽ അതിലേറെ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"നീ വെറുതെ സംസാരിക്കാതെ, എന്റെ കൂടെ പതുക്കെ കാല് വെച്ച് ഇറങ്ങാൻ നോക്ക്."

എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവളുടെ മുഖത്തെ കുസൃതി മാറി അവിടെ നാണവും സന്തോഷവും വന്നുനിറഞ്ഞു. സ്വന്തം ഭർത്താവ് നൽകുന്ന ഈ കരുതലിന്റെ മാധുര്യം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർന്നുനിന്നു പടവുകൾ ഇറങ്ങി.

താഴെ ഹാളിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ ഞങ്ങളെയും കാത്ത് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മുഖത്ത് വലിയൊരു വാത്സല്യവും ആ പഴയ കുസൃതിച്ചിരിയും അപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ താഴെ