Chapter Title : പാർവണം 9 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍] [Climax]

വെമ്പിയെങ്കിലും, എന്റെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ ആ ശബ്ദം കുരുങ്ങിപ്പോയി. എനിക്ക് വാവിട്ട് കരയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

വലിയൊരു വിങ്ങലായി അത് എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് നീറിപ്പുകഞ്ഞു. കണ്ണുനീർ മാത്രം ഒരു നദിയായി ഒഴുകി. ഞാൻ കുനിഞ്ഞ് ആ തണുത്ത കവിളുകളിൽ എൻ്റെ മുഖം ചേർത്തു.

അവളുടെ മുഖത്തും വിറങ്ങലിച്ച കൈകളിലുമെല്ലാം എന്റെ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ വീണുടഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എന്റെ സ്വർഗ്ഗം മുഴുവൻ വലിയൊരു ശൂന്യതയിലേക്ക് വീണുപോയിരിക്കുന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നിൽ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. അമ്മയും ചേച്ചിയും അരവിന്ദും കൂടി അകത്തേക്ക് വരികയാണ്. ഞാൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

അമ്മയുടെ കൈകളിൽ ചെറിയൊരു വെളുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു കുരുന്നു ജീവനുണ്ടായിരുന്നു. വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ആ ചെറിയ ജീവനെ അമ്മ എന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിലേക്ക് വെച്ചുതന്നു.

"നമുക്ക്... ഇവനെ തന്നിട്ട് അവൾ പോയി മോനെ... നമ്മളെ തനിച്ചാക്കിയിട്ട് അവൾ പോയി..."

അമ്മ അത് പറഞ്ഞ് നെഞ്ചത്തടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അനഘ ചേച്ചിയും വാവിട്ട് കരയുകയായിരുന്നു. അരവിന്ദ് ഒന്നും മിണ്ടാനാകാതെ, നിറകണ്ണുകളോടെ തലകുനിച്ച് നിന്നു.

ഞാൻ എൻ്റെ കൈകളിലിരിക്കുന്ന ആ ചെറിയ കുരുന്നിലേക്ക് നോക്കി. അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. എന്റെ ശ്വാസം വീണ്ടും നിലച്ചുപോയി. ആ ഇളം നീലക്കണ്ണുകൾ...

എന്റെ പാർവണയുടെ അതേ കണ്ണുകൾ! എന്റെ പ്രാണന്റെ ഒരു പാതി എന്നിലേക്ക് നോക്കുകയാണ്.

ഞാൻ ആ കുഞ്ഞിനെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്, ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വീണ്ടും നടന്നു. എൻ്റെ കണ്ണുനീർ ആ കുഞ്ഞിന്റെ കവിളിലേക്കും വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ അവളുടെ ആ തണുത്ത മുഖത്തിന് നേരെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

"ദേ... കണ്ണുതുറന്ന് നോക്ക് പെണ്ണെ..."

എന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു. സങ്കടം ഉള്ളിലൊതുക്കി ഞാൻ അവളോട് സംസാരിച്ചു.

"നീ എപ്പോഴും വാശി പിടിച്ചിരുന്നതുപോലെ... നീ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെത്തന്നെ ഒരു മോനാടീ നമുക്ക് ജനിച്ചത്. നിന്റെ അതേ നീലക്കണ്ണുകളുള്ള നമ്മുടെ മോൻ... ഒന്ന് കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്ക് പാർവണേ... നിനക്ക് കാണണ്ടേ നമ്മുടെ മോനെ..."

എന്റെ വാക്കുകൾ ആ മുറിയിലെ വലിയ നിശബ്ദതയിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. പുറത്തേക്ക് പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ വന്ന കരച്ചിൽ ഞാൻ