പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം

Parayan Maranna Pranayam | Author : Vesper

സുഹൃത്തുക്കളെ എൻ്റെ ആദ്യ കഥ ആണിത്. തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കുവാൻ അപേക്ഷ . രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുറിയിലെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തിട്ട് കിടക്കുകയായിരുന്നു ജിത്തു. ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രം മുഖത്ത് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയാൽ അവന്റെ ദിവസങ്ങൾ എല്ലാം ഒരുപോലെയായിരുന്നു. കുറച്ച് സമയം സോഷ്യൽ മീഡിയ, കുറച്ച് പാട്ടുകൾ, പിന്നെ ഉറക്കം. ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ചില ഓർമ്മകൾ സമയം നിശ്ചലമാക്കിയിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞത്. Hi... സാധാരണ ഒരു സന്ദേശം. പക്ഷേ അയച്ച ആളിന്റെ പേര് കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി. Athmeya അവൻ ആ പേര് പതിയെ വായിച്ചു. വീണ്ടും വായിച്ചു. അറിയാതെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുചിരി വന്നു. "കൊച്ചു..." ആ പേര് അവന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പേരായിരുന്നു. കോളേജിൽ എല്ലാവരും അവളെ ആത്മേയ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോഴും, ജിത്തുവിന്റെ മനസ്സിൽ അവൾ എന്നും കൊച്ചുവായിരുന്നു. കാരണം അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓരോ ഓർമ്മയും അവൻ അത്രയും കരുതലോടെയാണ് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്. നാല് വർഷം. കോളേജ് കഴിഞ്ഞിട്ട് നാല് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ നാല് വർഷത്തിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും അവർ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ സത്യം പറഞ്ഞാൽ... അവൻ ഒരിക്കൽ പോലും അവളെ മറന്നിരുന്നില്ല. ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്തു. "Hi..." അഞ്ച് സെക്കൻഡ്. പത്ത് സെക്കൻഡ്. സ്ക്രീനിൽ "Typing..." തെളിഞ്ഞു. "എന്നെ മറന്നിട്ടില്ലല്ലോ?" ജിത്തു അറിയാതെ ചിരിച്ചു. ചില മനുഷ്യരെ മറക്കാൻ കഴിയില്ല. അവർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോയാലും ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് പോകില്ല. അവൻ മറുപടി അയച്ചു. "മറക്കാൻ പറ്റിയില്ല." അവളുടെ മറുപടി ഉടനെ വന്നു. "എനിക്കും..." ആ ഒരു വാക്ക് ജിത്തുവിനെ വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം. ക്ലാസിൽ പുതിയ മുഖങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ജിത്തു പതിവുപോലെ അവസാന ബെഞ്ചിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. അധികം സംസാരിക്കാത്ത സ്വഭാവമായിരുന്നു. ആളുകളുമായി പെട്ടെന്ന് അടുക്കാൻ അറിയില്ല. അപ്പോഴാണ് ക്ലാസിലേക്ക് അവൾ നടന്നുവന്നത്. ഇളം നീല ചുരിദാർ. തോളിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്ന മുടി. മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി. അവൾ ക്ലാസിൽ കയറിയ നിമിഷം എന്തുകൊണ്ടോ അവന്റെ ശ്രദ്ധ അവളിലേക്ക് പോയി. ആ നിമിഷം മുതൽ കോളേജിലെ മൂന്ന് വർഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ പലപ്പോഴും അവളെ തിരഞ്ഞു. ലൈബ്രറിയിൽ. കാന്റീനിൽ. ക്ലാസ് റൂമിൽ. ഫെസ്റ്റുകളിൽ. ടൂർ പോകുമ്പോൾ. എവിടെയെങ്കിലും അവൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവിടേക്ക് പോകുമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോലും അവളോട് മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യം കിട്ടിയില്ല. ഒരു "ഹലോ" പോലും പലപ്പോഴും മനസ്സിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി. കൂട്ടുകാർ പലപ്പോഴും ചോദിക്കുമായിരുന്നു. "എടാ, ആ ആത്മേയയെ നിനക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?" അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിഷേധിക്കും. പക്ഷേ രാത്രി കിടക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അതേ ചോദ്യം വീണ്ടും ചോദിക്കും. "ഇത് പ്രണയമാണോ?" ഉത്തരം അവന് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ