Chapter Title : പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം 3 [Vesper]

പറയാതെ ഇരുന്നാലും ചില കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം. അതല്ലേ കൂടെയുള്ള ആളിന്റെ ജോലി."

ആത്മേയ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കിനിന്നു.

ആ നോട്ടത്തിൽ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരു വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.

വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ അവർ അധികം സംസാരിച്ചില്ല.

ഇത്തവണ ആ മൗനം വിഷമത്തിന്റെതല്ലായിരുന്നു.

പരസ്പരം കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കിയ രണ്ട് ആളുകളുടെ ശാന്തതയായിരുന്നു.

വീട്ടിന് മുന്നിൽ ബൈക്ക് നിന്നു.

ആത്മേയ ഇറങ്ങി.

ഗേറ്റിനരികിൽ എത്തിയിട്ടും അവൾ അകത്തേക്ക് കയറിയില്ല.

തിരിഞ്ഞുവന്ന് ജിത്തുവിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

"ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?"

"പറ."

"ഇന്ന് എനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആശ്വാസം തന്നത് എന്താണെന്ന് അറിയാമോ?"

"എന്ത്?"

"ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ നീ മനസ്സിലാക്കിയത്."

ജിത്തു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ തുടർന്നു.

"ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ പെൺകുട്ടികൾക്ക് മടിയുണ്ടാകും."

"അറിയാം."

"പക്ഷേ ആ മടി കാണാതെ നടിക്കാതെ... സ്വാഭാവികമായി കൂടെ നിൽക്കുന്ന ഒരാളെ കിട്ടുന്നത് വലിയ ഭാഗ്യമാണ്."

ജിത്തുവിന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചിരി വന്നു.

"അപ്പോൾ എനിക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ട്."

"എന്തിന്?"

"കാരണം എനിക്ക് കിട്ടിയത് നിന്നെയല്ലേ."

ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും ആ ചെറിയ തിളക്കം മടങ്ങിവന്നു.

അവൾ പതിയെ അവന്റെ കൈകളിൽ ഒന്ന് പിടിച്ചു.

"ജിത്തു..."

"മ്?"

"ഇനി ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായി."

"എന്ത്?"

"നാല് വർഷം മുമ്പ് നമ്മൾ പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെട്ടത് ശരിയായിരുന്നില്ല."

"അതെ."

"പക്ഷേ ഒരുപക്ഷേ... ഇപ്പോൾ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടാൻ വേണ്ടിയാകാം ജീവിതം ഇത്രയും കാത്തിരുന്നത്."

അവൻ അവളുടെ കൈയിൽ ഒന്ന് മുറുകെ പിടിച്ചു.

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗേറ്റിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.

വാതിൽക്കൽ എത്തിയിട്ട് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

"വീട്ടിലെത്തിയിട്ട് മെസേജ് അയക്കണം."

"ശരി."