Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

തന്നെ അവന്റെയമ്മ അത്യവശ്യമായി വീട്ടിലേക്ക് വരാനോ മറ്റോ ഫോൺ വിളിച്ചപ്പോൾ വേഗം പെൻഡ്രൈവ് ഊരിയെടുത്തു പോകുകയായിരുന്നു.”

“ആ ഇനി അവന്റെ മണ്ടക്ക് വെയ്ക്ക്!!”

“അയ്യോ നിമിഷേ… അവനാണിത് കൊണ്ട് വന്നത്!”

“ഉം, ശരി വിശ്വസിച്ചു.”

“വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും അതാ സത്യം.”

“അതെന്താ ഈ ഫോൾഡർ മാത്രം വേറെയൊന്നുമില്ലേ??? ഹ്!!”

“ആഹ് എനിക്കറിയില്ല. ഞാനൊന്നാമത് ഈ സിസ്റ്റത്തിൽ അത് കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല.”

“അപ്പൊ ഏട്ടൻ മൊബൈലിൽ കാണാറുണ്ട് അല്ലെ?” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നിമിഷ നകുലന്റെ തുടയിലൊരു നുള്ളുകൊടുത്തു.

“കണ്ടാലെന്താ? നീയും ഇതിൽ കാണാറുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് എനിക്കെങ്ങനെ അറിയും??”

“അയ്യേ ഞാനൊന്നും ആ ടൈപ്പ് അല്ല.”

“ഈ ഫോൾഡർ കണ്ടപ്പോൾ തുറന്നു നോക്കിയില്ലേ?”

“എനിക്ക് നല്ല ദേഷ്യമാ വന്നത്. കൊല്ലാൻ തോന്നി”

“പിന്നെന്തേ കൊല്ലുന്നില്ലെ?”

“ഉഹും.”

“എന്ത് പറ്റി?”

“ഇന്ന് മടിയിലിരുത്തിയപ്പോൾ…”

“ഇരുത്തിയപ്പോൾ…!!!”

“അത്… ഞാൻ…”

“നീ….”

“അല്ലാ ഞാൻ മനസിലാക്കുകയിരുന്നു… ഏട്ടൻ എന്നെ ഓരോ തവണ തൊടുമ്പോഴും, കെട്ടിപിടിക്കുമ്പോഴും കാതിൽ ഒക്കെ ചുണ്ടുകൊണ്ട് ഉരസുമ്പോഴും…”

“ഉം…”

“എനിക്ക്…”

“നിനക്ക്…?”

“ഉള്ളിൽ എന്തോ…”

“മനസിലോ…?”

“ഉഹും…”

“പിന്നെ…???”

“താഴെ....”

“അതിനു പേരില്ലേ?”

കൈ കൊണ്ട് നകുലന്റെ വിരലിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് നിമിഷ അവളുടെ പൂറിലേക്ക് തൊടീച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കടുവയുടെ മുന്നിൽ പെട്ട മാൻപേടയുടെ മിഴികൾ പോലെ അവ അങ്ങുമിങ്ങും വെട്ടി. ദേഹത്തെ നനവിലും അവൾ വിയർക്കുന്നപോലെ തോന്നി.

നകുൽ, വിരിഞ്ഞ റോസാപ്പൂദളം പോലെയുള്ള അവളുടെ പൂറിതളുകളെ പയ്യെ തൊട്ടപ്പോൾ, മഞ്ഞിൽ പുതച്ച പൂമൊട്ട് പതിയെ വിരിയുന്ന സുഖമവൾ ഉള്ളു നിറയെ ഉണരുകയായിരുന്നു.

“അടിയിലൊന്നും ഇട്ടിട്ടില്ലേ?”

“ഉഹും!! ഇനിയിപ്പോ ഉറങ്ങാൻ പോകുവല്ലേ?”

“വിരൽ കയറുമോ?” പൂർച്ചാലിലൂടെ നകുൽ വിരൽ കൊണ്ട് ഒഴിഞ്ഞു.

അവിടമാകെ നനഞ്ഞിരിയ്ക്കുകയാണെന്ന് അവന്റെ വിരൽ അറിഞ്ഞു. ആ നനവിൽ തെന്നിച്ച് അവൻ തന്റെ വിരൽ മെല്ലെ ചലിപ്പിച്ചു.

“ഞാൻ നോക്കീട്ടില്ല!! ങ്... ഹ്..” അവൾ നിര്വൃതിയിലാണ്ട് വില്ല് പോലെ വളഞ്ഞു പോയി.

“കള്ളം!”

“സത്യമാ… ഹ്.. ഞാനെന്തിനാ നുണപറയുന്നെ?”

“ഞാനാണോ ആദ്യം തൊടുന്നെ??”

“ഉം… ങ്... മ്മ്... ഹ്..” അവളുടെ ദേഹമാകെ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു.

“ഇവിടെയൊക്കെ