Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

നകുലിനെ ഇടം കണ്ണിട്ട് നോക്കുമ്പോൾ, അവൻ പക്ഷെ നിമിഷയെ നോക്കാതെ മറ്റേതോ ലോകത്തായിരുന്നു.

നേരെ തറവാട്ടിലേക്ക് ചെന്ന ജീപ്പ് എല്ലാരും അവിടെ ഇറങ്ങിയശേഷം ചായ കുടിയും സൊറ പറയലുമായി നേരം പോയി.

ഏതാണ്ട് 7 മണിയോടെയാണ് നകുലനും നിമിഷയും അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നത്. അപ്പോഴും രണ്ടാളുടെ മനസിലും എന്തെല്ലാമോ ആശയ കുഴപ്പങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.

രാത്രി അത്താഴം കഴിഞ്ഞ ശേഷം അമ്മ നകുലിനോട് ചോദിച്ചു,

“എന്താടാ നിന്റെ അനിയത്തീടെ പിണക്കം മാറിയില്ലേ ഇനിയും? കണ്ടിട്ടും രണ്ടാളും മിണ്ടുന്നതേയില്ലല്ലോ?”

“ആ മിണ്ടണ്ട!!!”

“എന്താടാ നിനക്കും വാശിയായോ? കെട്ടിച്ചു കൊടുക്കും വരെയേ ഉള്ളു നിനക്ക് അവളോടുള്ള അവകാശവും അധികാരവുമൊക്കെ!!”

നകുലന്റെ ഉള്ളിൽ തറച്ചപോലെ ആയിരുന്നു അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ!

“ഇല്ലമ്മേ എനിക്കവളോട് ദേഷ്യമൊന്നുമില്ല!” സീമന്തപുത്രൻ വിതുമ്പുന്നപോലെ തോന്നിയപ്പോൾ നകുലിനെ അമ്മ മാറോടു ചേർത്തണച്ചു.

ആ ദിവസത്തെ അലച്ചിൽ കൊണ്ടാവാം നിമിഷ നല്ലപോലെ വിയർത്തിരുന്നു.

അവൾ നല്ലപോലെ തേച്ചു കുളിച്ച ശേഷം ചുരിദാറിന്റെ ടോപ് മാത്രമിട്ടുകൊണ്ട് ബെഡ്റൂമിലെത്തി.

നകുൽ അവിടെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ബ്രൗസ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

“നകുലേട്ടാ…”

“നിനക്കല്ലേ എന്നോട് ദേഷ്യം? വേണ്ട മിണ്ടണ്ട..”

നിമിഷ പതിയെ വാതിൽ ചാരികൊണ്ട് ഈറൻ മുടി മുന്നിലേക്കിട്ടപ്പോൾ അതിന്റെ മണവും ഭംഗിയും കണ്ട് നകുൽ അവളെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി.

അവൾ നകുലന്റെ മടിയിലേക്കിരുന്നപ്പോൾ, “വേണ്ട എണീക്ക്…” എന്നവൻ പറഞ്ഞവളെ തള്ളി.

“ദേ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും പറഞ്ഞു കൊടുക്കുവേ…”

“എന്ത്?!!”

“ഓഹോ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ.”

നകുൽ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കിയിരുന്നു.

“ഏട്ടാ.”

“ഉം...”

“എന്നെ അനിയത്തിയായിട്ടു തന്നെയാണോ ഏട്ടൻ കാണുന്നെ?”

“എന്താടി നീ അങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നെ?”

“ഇതെന്താ ഇതിന്റെ അർത്ഥം?” എന്നു ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ലാപ്ടോപ്പ് കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലെ സി ഡ്രൈവിൽ ഒളിപ്പിച്ച ഓരോ ഫോൾഡർ ആയി അവൾ ഓപ്പൺ ചെയ്തു.

‘ബ്രദർ സിസ്റ്റർ പോൺ’ എന്ന പേരിലുള്ള ഫോൾഡർ ആയിരുന്നു അവസാനം എത്തിയത്.

“അയ്യോ !!! എടി എടി …ഇതെനിക്കറിയില്ല. മേ ബി ആ അശ്വന്ത് ആയിരിക്കും, അവനാണ് പോൺ മൂവി കളക്ഷൻ ഇതിലേക്ക് കോപ്പി ചെയ്യാമെന്ന് പറഞ്ഞത്.

അന്നവൻ അത് കോപ്പി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷെ ആ സമയം