Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

അവന്റെ മടിയിലേക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ, അപർണ്ണ നകുലിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. മറ്റൊന്നുമല്ല, രണ്ടാളും ത്രികോണ വടിവിൽ തെറ്റിയിരിക്കുന്നത് അവൾക്കുമറിയാം!

“എടോ പാണ്ടി ഡ്രൈവറെ, വണ്ടിയെടുക്കടോ!”

“എല്ലാരും കേറിയോ?”

“ആ കേറി, കേറി.”

ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ആയി. ഡ്രൈവർ ഒരു തമിഴനായിരുന്നു. ജീപ്പിൽ നിന്നും തമിഴ് പാട്ടുകൾ ഓരോന്നായി പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിനിടയിൽ ഒരു പാട്ട് വന്നപ്പോൾ അപർണ്ണയ്ക്ക് ചിരിയടക്കാനായില്ല.

‘താമരപ്പൂവുക്കും തണ്ണിക്കും എനിക്കും സണ്ടയേ വന്തതില്ല!’ എന്നായിരുന്നു. പഴയൊരു റിട്രോ സോങ്!.

പക്ഷെ അതിന്റെ അർഥം അപർണ്ണ ചിരിച്ചപ്പോഴാണ് നകുലിനും നിമിഷക്കും മനസിലായത്. നിമിഷയാകട്ടെ അപർണ്ണയെ ഒരു നുള്ളുകൊടുത്ത്, അടങ്ങിയിരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.

അവൾ കുറെ നേരമായി കണ്ണുകൊണ്ട് ഓരോ ആംഗ്യം കാണിച്ചും ചിരിച്ചും നിമിഷയെ കളിയാക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്.

ജീപ്പ് മെയിൻ റോഡിൽ നിന്നും ഉരുളൻ കല്ലുള്ള വീതി കുറഞ്ഞ റോഡിലേക്ക് കയറി. ഇനിയങ്ങോട്ടേക്ക് ജീപ്പ് പതിയെ പോകുള്ളൂ ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂർ എങ്കിലും എടുക്കും ചിങ്ങംചിറയെത്താൻ, ഒരു മലയടിവാരത്തിലാണ് ആ അമ്പലം.

നിറയെ ആൽമരങ്ങൾ അതിനു ചുറ്റും ഒരു പ്രതിഷ്ഠ! അതാണ് ചിങ്ങംചിറ.

നിമിഷ അവന്റെ മടിയിൽ നിന്നും ജീപ്പിന്റെ കുലുക്കത്തിന് ചാടുമ്പോൾ പെണ്ണിന്റെ മുലകൾ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും തുള്ളുന്നത് അവളറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവളെ ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ചമർത്തികൊണ്ട് അവന്റെ അരക്കെട്ടിൽ അവളെ ബലമായി ഇരുത്തുമ്പോൾ അപർണ്ണ അത് കണ്ടു ചിരിച്ചു.

“നകുൽ, എന്നെ തൊടണ്ട!”

ഭദ്രകാളിയുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ നകുലന്റെ ഉള്ളു പിടഞ്ഞു.

“പിന്നെ നീ തെറിച്ചു പോവില്ലേ? കമ്പിയിൽ തല മുട്ടും പെണ്ണെ”

നകുലന്റെ അരക്കെട്ടിൽ പത്തി വിടർത്തുന്ന കുണ്ണയുടെ ചൂടിലേക്ക് നിമിഷ ഒന്നുടെ അമർന്നിരുന്നു.

“എന്തിനാ എന്റെ