Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

തോന്നി.

വെണ്ണതോല്ക്കും കണങ്കാല്!

ആ കാലുകൾ നിറയെ ഭംഗിയുള്ള നേർത്ത ചെറു ചെമ്പന് രോമരാജികളുണ്ടെന്ന് നകുലിന് നന്നായിട്ടറിയാം!

പാദത്തിനോട് ചേര്ന്ന് സ്വര്ണപാദസ്വരം!

അനിയത്തിയുടെ വശ്യസൗന്ദര്യത്തിൽ നകുൽ ലയിച്ചു പോയി.

ഒരുപാടു നാളായി അവളെയൊരു പട്ടു പാവാടയിലൊക്കെ കണ്ടിട്ട്.

കഴിഞ്ഞ വിഷുവേലക്ക് പോലും അവൾ പുളിയിലക്കര സാരിയിൽ ആയിരുന്നു.

എന്തുടുത്താലും ചേരുന്നതാണ് അവളുടെയീ ദേഹവടിവ്!

ഈ സൗന്ദര്യം ഇങ്ങനെ നിലനിർത്തുക അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല.

അവൾ, പക്ഷെ ഏട്ടനെ മൈൻഡ് ചെയ്തതേയില്ല.

പെൺകുട്ടികൾ എല്ലാവരും അതിരാവിലെയുള്ള തേച്ചുകുളിയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് അവനു കേൾക്കാമായിരുന്നു.

അപർണ്ണ നകുലിനോട് ‘ഹായ്’ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവനും ‘ഹായ്’ പറഞ്ഞു.

അപർണ്ണ ദേ ഏട്ടൻ, അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് നോക്കെന്നൊക്കെ നിമിഷയോട് പറയുന്നുണ്ട്.

പക്ഷെ നിമിഷ, ങേ..ഹേ!! യാതൊരു മൈന്റുമില്ല.

പുറപ്പെടാൻ പോവാൻ നേരം, അപർണ്ണയ്ക്ക് മൂത്രമൊഴിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, അപർണ്ണയും നിമിഷയും കൂടെ, വീട്ടിലേക്ക് വീണ്ടും കയറിപ്പോയി.

നിമിഷ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ഇളകുന്ന പിന്നഴക് അവന്റെ കുണ്ണയെ മുകളിലേക്കുയർത്തി.

“എടാ നീ വരുന്നില്ലേ കേറടാ! നകുലേ” എന്ന് ചെറിയച്ഛൻ ബഹളം വെച്ചപ്പോൾ, അവസാനത്തെ ജീപ്പിന്റെ പിറകിലേക്ക് നകുലും വേഗം കയറി.

കഷ്ടിച്ചു ഇരിക്കാനുള്ള സീറ്റേ ഉള്ളു അതിൽ. അകന്ന ബന്ധത്തിൽ ഉള്ളവരും പൂജയ്ക്ക് എത്തിയിട്ടുണ്ട്.

അഞ്ചു മിനിറ്റിനു ശേഷം, അപർണ്ണയും നിമിഷയും വന്നപ്പോൾ ആദ്യത്തെ രണ്ടു ജീപ്പ് പുറപ്പെട്ടിരുന്നു, നേരം വൈകിയെന്നും പറഞ്ഞിട്ട്. പിന്നെ അവസാനം മുറ്റത്തുള്ള ജീപ്പിൽ മുഴുവനും ആള് നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ഒന്നു രണ്ടു പേർ ജീപ്പിന്റെ പിറകിൽ തൂങ്ങി നിൽക്കുന്നുമുണ്ട്.

“അയ്യോ എനിക്ക് സീറ്റില്ലെ? ഞാനെങ്ങും വരുന്നില്ല.”അപർണ്ണ കാറി.

“നീ വാ മടിയിലിരിക്കാം.”

ചെറിയച്ഛൻ അവളെ മടിയിൽ ഇരിക്കാൻ വിളിച്ചതും അപർണ്ണ ജീപ്പിലേക്ക് പിടിച്ചു കയറി. എന്നിട്ടവൾ അച്ഛന്റെ മടിയിലിരുന്നു.

“എടി നീയെന്താ വരുന്നില്ലേ?!” അമാന്തിച്ചുള്ള നിൽപ്പ് തുടരുമ്പോൾ അപർണ്ണ നകുലിനെയും നിമിഷയെയും മാറി മാറി നോക്കി പറഞ്ഞു.

“എടി നീ നകുലിന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നോ!!” ചെറിയച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

പണി പാലും വെള്ളത്തിൽ കിട്ടിയപോലെയായി നിമിഷയുടെ അവസ്ഥ!

അമ്മയും അച്ഛനുമൊക്കെ മുന്നിലെ ജീപ്പിൽ പോയിരിക്കുന്നു. ഇതിപ്പോൾ കുടുംബത്തിലെ അകന്ന ബന്ധുക്കൾ ആരെല്ലാമോ ആണ് ജീപ്പിൽ. പോകാതെ ഇരിക്കാനും