Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

മുകളിലേയ്ക്ക് അൽപം വളഞ്ഞ്, നിവർന്നു നില്ക്കുന്ന ആ വലിയ പുരുഷായുധത്തെ, ആ നിലയിൽ, ആദ്യമായി കാണുന്നത്!

‘ഇതെനിയ്ക്കു വേണം! ഇതെന്റേതാണ്! ഇതിനെ ഏട്ടൻ മറ്റാർക്കും കൊടുക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിയ്ക്കില്ല!’ തന്റെ മനസ്സിന്റെ അന്നത്തെ ആ വിറയാർന്ന സ്വരം, ഇന്നും തനിയ്ക്ക് കേൾക്കാം.

“ഇന്നെന്താ രണ്ടുപേരും കുളി കഴിഞ്ഞെത്താൻ താമസിച്ചത്?“ അമ്മയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യത്തിൽ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖം ചെമ്പരത്തിപ്പൂവിനേക്കാൾ ചുവന്നത് അടുക്കളയിൽ പണിയിൽ ആയിരുന്ന അമ്മ കണ്ടില്ല.

“ഒന്നുമില്ല. നീന്തിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല.” ഏട്ടൻ പയ്യെ അത് പറഞ്ഞിട്ട് തന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കാണ് നോക്കിയത്.

തന്റെ മുഖം കൂടുതൽ ചുവന്നുകാണണം. ഏട്ടന്റെ കള്ളപ്പുഞ്ചിരിയ്ക്ക് അതായിരുന്നു കാരണം!

“പോയി വേഷം മാറിവാ. എന്നിട്ട് വല്ലതും പഠിയ്ക്കാൻ നോക്ക്.“

“ഞങ്ങൾ ഹോം വർക്കെല്ലാം തീർത്താരുന്നമ്മേ.” ഏട്ടൻ സഹായത്തിനെത്തി.

മെല്ലെ രണ്ടുപേരും തറവാട്ടു വീട്ടിലെ ഒന്നാം നിലയിലെ തങ്ങളുടെ മുറികളിലേയ്ക്ക് സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറി.

ആ കയറ്റത്തിൽ, അറിയാതെ തങ്ങളുടെ വിരലുകൾ കോർത്തത്, രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞില്ല!

തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ഒട്ടിച്ചേർന്നതുപോലെ!

തേക്കിൻ മരത്തിൽ തീർത്ത കൊത്തുപണികൾ ഉള്ള സ്റ്റെപ്പുകളും കൈവരികളും.

ആ നിലയുടെ തറയാകെ കട്ടിയുള്ള മരപ്പലകകൾ പാകി അതിനു മുകളിൽ പഴയകാലത്തെ മനോഹരമായ തറയോടുകൾ പാകിയതാണ്.

ആ തറവാട്ടുവീട്ടിലെ എല്ലാ മുറികളിലും എന്നപോലെ, രണ്ടു മുറികളിലും തേക്കിൽ തീർത്ത കൊത്തുപണികൾ നിറഞ്ഞ ഇരട്ടക്കട്ടിലുകൾ ആണുള്ളത്.

ഏട്ടന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ ഏട്ടൻ മെല്ലെ തന്നെ കോർത്തുപിടിച്ചിരുന്ന വിരലുകളിൽ വലിച്ച് അവിടെയ്ക്ക് കയറ്റി.

എന്നിട്ട് ആ വാതിൽ മെല്ലെ ചാരി!

തന്റെ ഹൃദയം അതിദ്രുതം മിടിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!

ഏട്ടൻ തന്നെ കൈയിൽ പിടിച്ച് മെല്ലെ വലിച്ച്,