Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

ആ മാറിലേയ്ക്ക് ചേർത്തു.

മുഖം കുനിച്ചു നിന്ന തന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ചുയർത്തി.

താൻ അറിയാതെ ആ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി.

ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു!

ഇന്നും ആ നിമിഷം ഓർക്കുമ്പോൾ തന്റെ ഉള്ളിൽ, അതേ മിന്നൽ പായും!

“എന്റെ പൊന്നു, മനോഹരിയായിട്ടുണ്ട്, കേട്ടൊ! എല്ലാടവും അതിമനോഹരം!!!” ഏട്ടൻ തന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയാണ് അതു പറഞ്ഞത്.

ആ നോട്ടം കണ്ണിലൂടെ, താഴെ തന്റെ പൂങ്കാവനത്തിൽ വരെ എത്തിയതായി തോന്നി. കാരണം, ഏട്ടൻ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങാംകുഴിയിട്ട് തുഴഞ്ഞു നിന്ന് പാവാട ഉടുപ്പിച്ചപ്പോൾ തന്റെ പൂവ് നന്നായി കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പ്.

നാണം കൊണ്ട് താൻ ആകെ ചുവന്നു. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ, ചമ്മൽ ഒന്നും തോന്നിയില്ല.

‘തനിയ്ക്ക് കാണിയ്ക്കേണ്ടയാൾ കണ്ടല്ലോ!’ എന്ന് മനസ്സിൽ ഇരുന്ന് ആരോ കളിയാക്കി!

തന്റെ കൈകൾ ഏട്ടനെ ചുറ്റി. ആ മാറിലേയ്ക്ക് തല ചേർത്തു. ആ നെഞ്ചിൽ ഒരുമ്മ നൽകി.

“അത് ഏട്ടനുള്ളതാണ്!!” തന്റെ സ്വരം മന്ത്രിയ്ക്കുമ്പോലെ പുറത്തുവന്നത് താൻ അറിഞ്ഞില്ല.

“ങ്ഹേ!” ഏട്ടന്റെ മിഴികൾ വിടരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആണ്, താൻ ഉറക്കെയാണ് അതു പറഞ്ഞതെന്ന് താൻ അറിഞ്ഞത്.

“അത് ഏട്ടനു മാത്രം ഉള്ളതാണ്!!” എന്നു പറഞ്ഞതോടൊപ്പം, താൻ പാദങ്ങളിൽ ഒരൽപം ഉയർന്ന്, ഏട്ടന്റെ ചുണ്ടുകളെ കടിച്ചു വലിച്ചു.

“എന്നും!!” തന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

മനസ്സിൽ തിങ്ങിവന്നതെല്ലാം താൻ പറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു! ഇനി ഏട്ടന്റെ പ്രതികരണം എന്താവും എന്ന ചിന്ത ഒരു ഞെട്ടലോടെ മനസ്സിൽ കയറി. ഏട്ടൻ എന്നെ വേണ്ടാ എന്നു പറയുമോ?

നമ്മൾ അങ്ങനെയൊന്നും പാടില്ല എന്നു പറയുമോ? ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴുകി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. താൻ ആശങ്കയോടെ ആ കണ്ണുകളിൽ