Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

നോക്കി ഏട്ടനെ പുണർന്ന് നിന്നു.

തന്നെ ചുറ്റിയിരുന്ന ഏട്ടന്റെ കൈകൾ അഴിയുന്നതറിഞ്ഞ്, തികട്ടിവന്ന തേങ്ങൽ ഒതുക്കാൻ ആയില്ല.

ആ കൈകൾ തന്റെ മുഖത്തിന് ഇരുവശവും വന്ന്, ആ കൈക്കുമ്പിളിൽ തന്റെ മുഖം പൂവിനെപ്പോലെ കോരി തന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ഏട്ടൻ പറഞ്ഞു,

“ഈ ഏട്ടൻ എന്റെ പൊന്നുവിന്റെയാണ്. എന്നും! എത്രയോ കാലമായിട്ട്! നീയെങ്ങനെ കരുതും എന്ന് ഭയന്നിട്ടാണ് പറയാതിരുന്നത്.”

തന്റെ തേങ്ങൽ ആ ദേഹത്തെ ചുറ്റിയ തന്റെ കൈകളെ മുറുക്കി.

ഏട്ടന്റെ ചുണ്ടുകൾ തന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയ നീരിനെ തൊട്ടു മായിച്ചു.

ഏറെ നേരം തങ്ങൾ അങ്ങനെ നിന്നു.

“രണ്ടുപേരും എന്തെടുക്കുകയാ അവിടെ? അത്താഴം ഒന്നും വേണ്ടെ? അല്ലെങ്കിൽ എട്ടു മണിയ്ക്കേ വിശക്കുന്ന ആളുകളാണല്ലോ? ഇന്നെന്തുപറ്റി? വിശപ്പും ദാഹവും ഒന്നും ഇല്ലേ?”

അമ്മയുടെ സ്വരം താഴെ നിന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, ഒരു ചിരിയോടെ രണ്ടുപേരും അകന്നു മാറി.

“ഇനി വിശക്കുമ്പോൾ എനിയ്ക്ക് തിന്നാൻ വേറെ ചിലതുണ്ട്!” എന്ന് ഏട്ടൻ പറഞ്ഞതു കേട്ട്, നാണത്തിൽ മുങ്ങിയ ചിരിയോടെ ആ പിടിവിടുവിച്ച്, വിറയാർന്ന ദേഹവും, ഹൃദയവും, മനസ്സും ആയി ഒരു വിധത്തിൽ താൻ വേഗത്തിൽ വാതിൽ തുറന്ന് തന്റെ മുറിയിലേയ്ക്ക് ഓടി.

പോകുമ്പോൾ താഴെ അമ്മയെങ്ങാൻ നിൽക്കുന്നുണ്ടൊ എന്ന് അറിയാതെ നോക്കിപ്പോയി.

കൃത്യം! ആ നിമിഷമാണ് അമ്മ തലയുയർത്തി മുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കിയത്!

തങ്ങൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മുറികളിലേയ്ക്ക് ഈ ഓട്ടം പതിവുള്ളതിനാൽ ആവണം, എന്തോ അമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല! എന്നാൽ ഇന്നു മുതൽ അങ്ങനെയല്ലല്ലോ!

‘ഈശ്വരാ! അമ്മയെങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ തീർന്നു രണ്ടാളും!’

മുറിയിൽ എത്തി നന്നായി ഒരു കുളി കൂടി