Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

തന്റെ പൂവിലെ തേൻ നുകരാൻ വരുന്ന ചിത്രശലഭത്തിനായി ഒരു പൂവ് തല ഉയർത്തുന്നതുപോലെ!

ആരാണിതെല്ലാം തന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്?

എപ്പോഴാണ് താൻ ഇതെല്ലാം പഠിച്ചത്?

അറിയില്ല!

ഏട്ടന്റെ നാവ് ആ ഇതളുകൾക്കിടയിലേയ്ക്ക് കടന്ന് താഴെ മുതൽ മുകൾ വരെ ഒന്ന് അമർത്തി നക്കിയതുമാത്രം ഓർമ്മയുണ്ട്!

തലച്ചോറിൽ നിന്നൊഴുകി, തന്റെ പൂവിന്റെ അറ്റം വരെ എത്തിയ ആ പൊട്ടിത്തെറിയിൽ തന്റെ അരക്കെട്ട് തല്ലിത്തെറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു!

തന്റെ കണ്ണുകൾ പുറകോട്ട് മറിയുന്നതുപോലെ തോന്നി!

തന്റെ തലച്ചോറിൽ ആദ്യം ആകെയൊരു ചുവപ്പുവെട്ടം ആയിരുന്നു!

പിന്നെയത് വെളുപ്പായി!

പിന്നെപ്പിന്നെ പ്രപഞ്ചത്തിലെ നിറങ്ങൾ എല്ലാം പൊട്ടിവിരിഞ്ഞ് തല കറങ്ങുന്നതുപോലെയായി!

ഉടലിന്റെ ആകമാനമുള്ള അലതല്ലൽ നിർത്താൻ ആവാതെ താൻ കാലുകൾ ചേർത്ത് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു!

അതിനിടയിൽ ഏട്ടന്റെ തലയായിരുന്നു!

ഏട്ടന്റെ നാവ് തന്റെ ഏതോ സ്വർഗ്ഗവഴിയിലേയ്ക്ക് കയറിയത് താൻ അറിയുന്നതിനു മുമ്പേ തലച്ചോറിൽ അടുത്ത പ്രകമ്പനം നടന്നു!

ഏട്ടൻ ആ നാവുകൊണ്ട് ഒന്നു ചുഴറ്റിയത് തന്റെ മനസ്സിലാണ് അറിഞ്ഞത്!

അതൊരു മിന്നലായിരുന്നു!

പിന്നെ തന്റെ ദേഹം എത്രനേരം നിയന്ത്രണം ഇല്ലാതെ തല്ലിപ്പിടച്ചു എന്ന് ഇന്നും അറിയില്ല.

ഒന്നറിയാം.

ഇന്നും ഏട്ടന്റെ നാവിന് അതേ മാന്ത്രിക ശക്തിയാണ്!

തന്റെ കാലുകൾ പിടച്ച് തളർന്ന് നീട്ടിവെച്ചതോ, ചുണ്ടുകൾ വറ്റി വരണ്ടതോ ഒന്നും അപ്പോൾ അറിഞ്ഞില്ല.

തന്റെ തല ഉരുളുന്നത് നിർത്താൻ പറ്റിയില്ല.

തന്റെ ദേഹം ആകെ വിറച്ചു തുള്ളുകയായിരുന്നു! എന്നാൽ ഏട്ടന്റെ നാവ് അവിടെനിന്ന് മാറ്റരുതേ എന്നും, ഈ സുഖം തീരല്ലേ എന്നും താൻ പ്രാർഥിച്ചത് ഇന്നും അറിയാം!

‘ഏട്ടാ.. ഏട്ടാ..’ എന്ന് താൻ കേണത് ശബ്ദം ഇല്ലാതെയായിരുന്നു!

ആരോ എടുത്ത് കിടക്കയിൽ തല്ലുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു ആ ആദ്യാനുഭവം!

ഇങ്ങനെയും സുഖം ഉണ്ടോ ഈ ലോകത്തിൽ?

ഉണ്ടെന്നും, അത് തന്റെ ഏട്ടനാണ് നൽകിയതെന്നും ആ നിമിഷം, മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു!

വിറച്ചു വിറച്ച്, കിതച്ച് തളർന്ന്, പതിയെ താൻ ശാന്തമായപ്പോഴും,