Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

സമയം നീന്തിയത്.“ താൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അമ്മയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

“അമ്മ വഴക്കു പറഞ്ഞാലോ എന്നോർത്ത് ഞങ്ങൾ ഓടിപ്പോരുകയായിരുന്നു.“ ഏട്ടൻ പൂരിപ്പിച്ചു.

“അത്രയേ ഉള്ളൊ? സാരമില്ല.” അമ്മ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

എല്ലാം തീർത്ത് അമ്മയോടൊപ്പം തങ്ങൾ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് മടങ്ങി. അമ്മ അവരുടെ മുറിയിലേയ്ക്കും, ഞങ്ങൾ മുകളിലേയ്ക്കും നടന്നു.

പടികൾ കയറുമ്പോൾ, അറിയാതെ തന്റെ വിരലുകൾ ഏട്ടന്റെ വിരലുകളെ തേടിപ്പിടിച്ചു കോർത്തു. പതിവില്ലാത്തവിധം സാവധാനം, മുട്ടിയുരുമ്മിയാണ് തങ്ങൾ പടികൾ കയറിയത്.

മുകളിലത്തെ പടിയിൽ എത്തി അറിയാതെ താഴേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, അവരുടെ വാതിൽക്കൽ തങ്ങളെ നോക്കി അമ്മ നിൽക്കുന്നു!

അറിയാതെ ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഏട്ടന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് താൻ വിരലുകൾ ഊരിയെടുത്തു!

അമ്മ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. കുറ്റിയിടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.

ഏട്ടന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ കൈ പിടിച്ച്, ആ മുറിയിലേയ്ക്ക് നയിച്ചു.

“ഏട്ടാ, താഴെ അമ്മ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.” താൻ പറഞ്ഞു.

“പൊന്നുവിന് സുഖമില്ലെന്ന് കരുതിയാവും. ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം അതിനാൽ ഇവിടെയാണ് കിടത്തിയതെന്ന്.” ഏട്ടൻ പറഞ്ഞു.

അത് പതിവാണ്. ചെറുപ്പം മുതലേ തനിയ്ക്കോ ഏട്ടനോ സുഖമില്ലാതായാൽ മറ്റെയാൾ സുഖമില്ലാത്തയാളുടെ കൂടെയായിരിയ്ക്കും കിടക്കുക. അസുഖം മാറുന്നതുവരെ മറ്റെയാൾ ശുശ്രൂഷിയ്ക്കും. മിക്കവാറും അത് മറ്റെയാൾക്കും അസുഖം വരുത്തും. എന്നാലും, ആ പതിവിന് മാറ്റമില്ല!

അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അതറിയാം. അതിനാൽ അവർക്ക് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാം.

“എന്റെ മുറിയിൽ കിടക്കാം.” ഒരു പതർച്ചയോടെ താൻ പറഞ്ഞു.

ഇവിടെ കിടന്നാൽ എന്തെങ്കിലും സംഭവിയ്ക്കും എന്ന് തന്റെ ഉള്ളം പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ വേണം എന്നാണ് താൻ ആഗ്രഹിച്ചതെങ്കിലും ആകെ ഒരു പേടിയും വിറയലും!

ഏട്ടനത് മനസ്സിലായെന്നു