Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

പിഴിഞ്ഞുടച്ച് എത്രയോ വട്ടം തന്റെ അരക്കെട്ടിൽ ഏട്ടൻ താണ്ഡവം ആടിയിരിക്കുന്നു!

ആ ദ്രുത താളങ്ങൾക്കിടയിൽ താൻ ആദ്യമായി വിറച്ച് തളർന്ന് ഏട്ടനെ ഇറുകെപ്പുണർന്ന് കിതച്ചത്!

അതും ആ രാത്രി തന്നെ പലവട്ടം!

പിന്നെ എത്രയോ രാത്രികളിൽ, എത്രയോ വട്ടം!

ഓരോ തവണയും, തന്റെ കണ്ണുകളെയും, വിയർത്ത നെറ്റിയേയും ചുംബിച്ച് ചുംബിച്ച്, ഏട്ടൻ ക്ഷമയോടെ തന്റെ അടുത്ത സിഗ്നലിനായി കാത്തുകിടന്നത്!

തളർച്ച മാറി താൻ മിഴികൾ തുറക്കുമ്പോൾ തന്റെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമാകാതെ, താൻ കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്നതും നോക്കിക്കിടക്കുന്ന ഏട്ടന്റെ മുഖം പ്രേമത്തോടെ കാണുന്നത്!

ആ കാഴ്ച കാണുമ്പോൾ താൻ വീണ്ടും ചാർജായി അരക്കെട്ടിളക്കുന്നത്!

ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തന്റെ കൈകൾക്കടിയിലൂടെ കൈയ്യിട്ട്, ഇരു കൈകളാൽ തന്റെ തല ഉയർത്തി തന്റെ ചുണ്ടുകളെ ഒരു കരിക്കുപോലെ കുടിയ്ക്കുന്ന ഏട്ടന്റെ മുഖം!

അവസാനം കിതച്ചു കിതച്ച്, തന്റെ നാവിനെ വലിച്ചൂമ്പി, ‘ആഹ് എന്റെ പൊന്നൂ…! മോളേ…!’ എന്ന വിളിയോടെ വെട്ടിവെട്ടി തന്നിൽ നിറഞ്ഞ ആ പാലിന്റെ ഒരിയ്ക്കലും മതിവരാത്ത ചെറുചൂട്!

അത് തന്നിൽ ഉയർത്തിയ, ഉണർത്തുന്ന വർണപ്രപഞ്ചം!

പിന്നെ ഇന്നുവരെ ഓരോ ആവർത്തനത്തിലും അതിന്റെ പുതുമ മാഞ്ഞിട്ടില്ല!

കാരണം, തന്നിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് തന്റെ എല്ലാമായ ഏട്ടനാണ്!

അന്നുരാത്രി തങ്ങൾ തളർന്ന് ഉറങ്ങിയത് അറിഞ്ഞതേയില്ല.

രാവിലെ എഴുനേൽക്കുമ്പോൾ നഗ്നയായി താൻ ഏട്ടന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ കാലുകയറ്റിവെച്ച്, നഗ്നനായ ഏട്ടന്റെ ദേഹം പുണർന്ന്, ഏട്ടന്റെ കരവലയത്തിൽ അമർന്ന്, ആ കഴുത്തിലേയ്ക്ക് കവിളുചേർത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നു.

പൂവിന്റെ ഉള്ളിൽ നേരിയ വേദന അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവിടെയെല്ലാം എന്തൊക്കെയോ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഒരു വലിച്ചിൽപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പിന്നീട് എത്രയോ വട്ടം അങ്ങനെ ഉണർന്നിരിയ്ക്കുന്നു!

ഇപ്പോഴും ഏട്ടന്റെ അരികിൽ എത്തിയാൽ നേരം വെളുക്കുന്നത് ഇങ്ങനെ തന്നെയാണെന്ന് സ്നേഹ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഓർത്തു!

താൻ മെല്ലെ കണ്ണുതുറന്ന്, ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്ന ഏട്ടന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിക്കിടന്നു.

ആ ഹൃദയം തുടിയ്ക്കുന്നത് തനിയ്ക്കുവേണ്ടിയാണെന്ന് താൻ