Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

അങ്ങനെയാണ്. ചില കാര്യങ്ങളിൽ, തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ, മുന്നിലുള്ള അവസരങ്ങൾ കാണില്ല.

“ഏട്ടാ, അച്ഛൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെന്ന് അമ്മ തന്നെയല്ലേ നമ്മളോട് പറഞ്ഞത്? അപ്പോൾ പിന്നെ, അത് അവരുടെ സമ്മതമല്ലേ? എപ്പോഴെങ്കിലും അവരുടെ മനസ്സ് മാറുന്നതിന് മുമ്പ് ഏട്ടന്റെ താലി എന്റെ കഴുത്തിൽ വേണം.

നമ്മളെ ഭാര്യാ-ഭർത്താക്കന്മാർ ആയി ലോകത്തിന്റെ മുമ്പിൽ കാണിയ്ക്കാൻ അവർക്ക് ആവില്ല. എന്നാൽ, നമ്മുടെ തറവാട്ടിൽ അവരുടെ മുമ്പിൽ നമുക്ക് അങ്ങനെ സ്വതന്ത്രമായി ജീവിയ്ക്കാമല്ലോ?“

അപ്പോഴും താൻ ഏട്ടന്റെ അരക്കെട്ടിൽ കോർത്ത്, ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ആ കഴുത്തിൽ കൈകൾ ചുറ്റി ഇരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു!

“ഇത്രയും അറിഞ്ഞ, സമ്മതം തന്ന, അമ്മയും അച്ഛനും സാക്ഷികൾ ആവണം. എനിയ്ക്ക് എന്നും ഏട്ടന്റെ ഭാര്യയാവണം. ഏട്ടന്റെ കുട്ടികളെ പ്രസവിയ്ക്കണം.“ താൻ ആ മിഴികളിൽ നോക്കി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

തന്റെ ഓരോ വാചകത്തിനും, ഏട്ടന്റെ പുരുഷായുധം തേനൊഴുകുന്ന തന്റെ പൂറിനുള്ളിൽ തുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു! അറിയാതെ താൻ അരക്കെട്ടിളക്കിയപ്പോൾ ഏട്ടന്റെ വജ്രായുധം കൂടുതൽ ആഴ്ന്നു.

“താലി...”

“എന്തേ? എന്നെ കെട്ടണ്ടേ എന്റേട്ടന്?“ തന്റെ ചോദ്യത്തിനു മുമ്പിൽ ഏട്ടൻ തന്റെ ചുണ്ടിൽ കടിച്ചു മുരണ്ടു,

“നിന്റെ കഴുത്തിൽ മാത്രമേ ഞാൻ താലി കെട്ടൂ എന്ന് എന്നേ ഉറപ്പിച്ചതാണ് എന്റെ പൊന്നൂ...”

തന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുപോയി. ഇന്നും അതോർക്കുമ്പോൾ തന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയും. കാരണം, തന്റെ ഭർത്താവായി മാത്രമാണ് ഇന്നും ഏട്ടൻ ജീവിയ്ക്കുന്നത്.

“പക്ഷേ... കുഞ്ഞുങ്ങൾ... എങ്ങനെ...” ഏട്ടന്റെ ആശങ്ക നിറഞ്ഞ ചോദ്യം.

“നമ്മൾ അതിനും വഴിയുണ്ടാക്കും എന്റെ പൊന്നേട്ടാ. ഏട്ടന്റെ പൊന്നുവല്ലേ പറയുന്നത്.“ തന്റെ വാക്കുകളുടെ ഉറപ്പ് ഏട്ടനിൽ വീണ്ടും ആശ്ചര്യമുണ്ടാക്കി.

ആ കൈകൾ തന്നെ മുറുകെ ചുറ്റിപ്പുണർന്ന് ആ ചുണ്ടുകൾ തന്റെ ചൊടികളിൽ മൃദുവായി അമർന്നു.

“നീയല്ലേ എന്റെ എല്ലാം! നീ തീരുമാനിച്ചോളൂ...”

“എന്നാൽ നമുക്ക് പോയി ഇന്നത്തെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിയ്ക്കാം. അമ്മയും, അച്ഛനും അവിടെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്നുണ്ടാകും. നമ്മുടെ ജീവിതം,