Chapter Title : പുനർജ്ജന്മം 2 [ജോൺ എബ്രഹാം]

സാരിയുടെ തലപ്പ് ഇടുപ്പിൽ തിരുകി അവൾ മുറ്റം വൃത്തിയാക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മങ്ങൽ പടർന്നു.

​വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തന്റെ സുനിത ഇതുപോലെ മുറ്റം അടിച്ചുവാരുന്ന ആ പഴയ കാഴ്ച അങ്കിളിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ആ നിമിഷം അങ്കിളിന് മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്നത് മീരയാണെന്ന ബോധം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ആ രൂപവും ചലനങ്ങളും എല്ലാം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടേത് തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് ഉറപ്പിച്ചു.

​അറിയാതെ അങ്കിളിന്റെ അധരങ്ങൾ മന്ത്രിച്ചു, "സുനിതേ..."

​ശബ്ദം കുറച്ചു കൂടി ഉയർത്തി അദ്ദേഹം ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചു, "സുനിതേ... നീ വന്നോ?"
​ആ വിളി കേട്ട് മീര പെട്ടെന്ന് കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ചൂലുമായി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കവും മുഖത്തെ ആ ഭാവവും കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. അദ്ദേഹം തന്നെ മീരയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ സുനിതയായിട്ടാണ് കാണുന്നത്.

​മീര പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ വിഷമമുണ്ടായിരുന്നു. "അങ്കിൾ... ഇത് ഞാനാണ്, മീരയാണ്. അങ്കിൾ എന്താണ് ഈ വിളിക്കുന്നത്?"

​അങ്കിൾ പെട്ടെന്ന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവന്നു. അദ്ദേഹം ഒന്ന് പകച്ചുപോയി. മീരയുടെ മുഖത്തെ ആ തെളിച്ചം കണ്ടപ്പോൾ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹം പുറത്തേക്ക് വരാൻ വെമ്പുകയായിരുന്നു.

​ഒന്നുമില്ല മീരേ... എനിക്ക്... എനിക്ക് നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ സത്യമായിട്ടും അവളാണെന്നേ തോന്നിയുള്ളൂ. ആ നിൽപും ആ നോട്ടവും എല്ലാം..." അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.

​മീര ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അങ്കിളിന്റെ ആത്മാർത്ഥത അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പിടച്ചിൽ ഉണ്ടാക്കി. രാഹുലിന്റെ ഭാര്യയാണെന്ന ബോധം ഒരു വശത്ത് തടയുമ്പോഴും, ഈ മനുഷ്യന്റെ ഏകാന്തതയിൽ താൻ സുനിതയായി മാറണോ എന്നൊരു ചോദ്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.

​അങ്കിൾ ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ തുറന്ന് വേഗം മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. മീര അപ്പോഴും മുറ്റം അടിച്ചുവാരുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അങ്കിൾ ആ ചൂലിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.

​"മീരേ... നീ എന്തിനാ ഇതൊക്കെ അടിച്ചു വരുന്നത്? ഞാൻ ചെയ്യുമല്ലോ. നീ വെറുതെ വെയിലത്ത് നിന്ന് കഷ്ടപ്പെടണ്ട," അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു കരുതലുണ്ടായിരുന്നു.

​മീര അടിക്കുന്നത് നിർത്തി