Chapter Title : ?രാവണത്രേയ 5? [ മിഖായേൽ]

മടുത്തിട്ട് തന്നെയാ ഞാനിവിടേക്ക് വന്നത്...എന്താ സമാധാനമായില്ലേ നിനക്ക്... ത്രേയ അത്രയും പറഞ്ഞ് മുഴുവിച്ചതും രാവണിന്റെ കൈ ഒരൂക്കോടെ അവളുടെ കരണത്തേക്ക് പതിഞ്ഞതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.... അടിയുടെ പുകച്ചിൽ മാറും മുമ്പ് തന്നെ അവനവളുടെ കൈ പിന്നിലേക്ക് പിണച്ചു കെട്ടി അവനവളെ അവനിലേക്ക് ചേർത്തു പിടിച്ചു.. നീ എന്താടീ ഇപ്പോ പറഞ്ഞത്...ഒരു തവണ കൂടി നീ ഇങ്ങനെ ഒന്ന് എനിക്ക് മുന്നിൽ പറഞ്ഞാൽ കൊന്നു കളയും ഞാൻ... രാവണിന്റെ കണ്ണിലെ അഗ്നിയിൽ അവൾ വെന്തുരുകുകയായിരുന്നു.രാവണിന്റെ അടിയുടെ പാട് കവിളിൽ തിണർത്ത് തുടങ്ങിയെങ്കിലും അതിന്റെ പേരിൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പോലും അവൾ പൊഴിച്ചില്ല... നീ പറഞ്ഞതോ രാവൺ.... ഞാൻ അങ്ങനെ ആയിരുന്നു എന്ന് നീ പറഞ്ഞതോ.... അപ്പോൾ അതിനെന്താ ശിക്ഷ... ത്രേയ തോൽവി സമ്മതിക്കാതെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും രാവൺ ദേഷ്യത്തിൽ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു..ആ ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെ ഒരു കൈയ്യാലെ അവനവളുടെ ഇരുകവിളും മുറുകെ കുത്തിപ്പിടിച്ചു...അടിയുടെ വേദനയ്ക്ക് പുറമേ അവന്റെ കൈകൾ ഞെരിച്ചു മുറുക്കുന്ന വേദന കൂടി ആയതും ത്രേയ ആകെ തളർന്നു തുടങ്ങി.... പെട്ടന്നാണ് ഡോറിൽ ആരോ മുട്ടി വിളിച്ചത്...ആ ശബ്ദം കേട്ടതും രാവണിന്റേയും ത്രേയയുടേയും നോട്ടം ഒരുപോലെ ഡോറിലേക്ക് നീണ്ടു..ഉള്ളിലുള്ള ദേഷ്യത്തെ ശമിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവളിൽ നിന്നും പിടി അയച്ചെടുത്ത് അവൻ ഡോറിനരികിലേക്ക് നടന്നു...

അപ്പോഴേക്കും കൺകോണിലേക്ക് നനഞ്ഞിറങ്ങിയ കണ്ണീരിനെ തുടച്ചു മാറ്റി കൊണ്ട് ത്രേയ അവനരികിലേക്ക് നടന്നടുത്തു...രാവൺ ഡോറ് തുറന്നതും അവന് നേർക്ക് പുഞ്ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന വേദ്യയെയാണ്  കണ്ടത്... അവളെ കണ്ടതും രാവൺ പതിയെ തനിക്ക് പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ത്രേയയെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി... രാവണിന്റെ നോട്ടം പോയ വഴിയ്ക്ക് തന്നെ വേദ്യയുടെ കണ്ണുകളും സഞ്ചരിച്ചു...അവയും എത്തി നിന്നത് ത്രേയയിലേക്കായിരുന്നു...നീയെന്താ വേദ്യാ ഈ സമയത്ത്....രാവണങ്ങനെ ചോദിച്ചതും അവനെ മറികടന്ന് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ റൂമിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു....അതെന്ത് ചോദ്യമാ ഹേമന്തേട്ടാ.. ഹേമന്തേട്ടനെ കാണാൻ തോന്നുമ്പോ എനിക്ക് ഏത് നേരം വേണമെങ്കിലും ഈ റൂമിലേക്ക് വന്നൂടെ... അതിനിനി മറ്റാരുടെയെങ്കിലും അനുവാദം വാങ്ങേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ എനിക്ക്... വേദ്യ അതും പറഞ്ഞ് ഹേമന്തിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൈചേർത്തു കൊണ്ട് ത്രേയയെ ഒന്ന് നോക്കി... അവൾക് മുന്നിൽ