Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

ഞാൻ അറിഞ്ഞു.

“നിനക്ക് എന്താ പറ്റിയെ…?”

അവൾ അത്രയും പതുക്കെ ചോദിച്ചെങ്കിലും ആ വാക്കുകളിൽ എത്ര ഭയം ഒളിഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.

“എനിക്കൊന്നും ഇല്ലെടോ… ചെറിയൊരു തലകറക്കം, അത്രയേ ഉള്ളൂ…”

ഉള്ളിൽ കിടന്ന ഭയം ഒട്ടും പുറത്തു കാണിക്കാതെ, കഴിയുന്നത്ര സാധാരണയായി തോന്നിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് ഞാൻ അവളെ നോക്കി ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. ശരിക്കും ആ നിമിഷം എന്റെ തല ഇപ്പോഴും കറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ അസ്വസ്ഥതയും. പക്ഷേ അത് അവളോട് പറയാൻ മനസില്ലായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ തന്നെ അവൾ നന്നായി പേടിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഇനിയും എന്റെ ഭയം കൂടി കണ്ടാൽ ഇവൾ തകരും എന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഞാൻ പറഞ്ഞത് അവൾ വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോഴേ മനസ്സിലായി. കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും ഭയത്തോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നെ വിട്ട് ഒന്ന് മാറി നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു… എന്തെങ്കിലും മറയ്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് വായിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.

“സത്യമാണോ…?”

അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോഴും ആ വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് എന്നിലേക്ക് വലിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. ഞാൻ അവളെ മുറുകെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ലെടി… ഞാൻ ഒക്കെയാ…”

അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്ന പോലെ ഞാൻ അവളുടെ പുറത്ത് പതുക്കെ തലോടി. കുറച്ച് നേരം അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ച് അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു. അവളുടെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം ഷർട്ടിലൂടെ നെഞ്ചിൽ തട്ടുമ്പോൾ, അവൾ എത്രമാത്രം പേടിച്ചെന്നു എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പതിയെ ഞാൻ അവളുടെ നീളൻ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു. സിൽക്ക് പോലെ മൃദുവായ ആ മുടി തഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ വിറയൽ അല്പാല്പമായി കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. മുറിക്കുള്ളിൽ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദത മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്നു… ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഒഴികെ.

“അഭി…”

വാതിലിനരികിൽ നിന്നൊരു പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞ വിളി വീണ്ടും മുറിക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം തന്നെ ആരാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു — ദിവ്യ.

ഞാൻ തല