Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

ഉയർത്തി നോക്കുന്നതിന് മുമ്പേ അവൾ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഓടി വന്നു. കണ്ണുകൾ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരുന്നു. കരഞ്ഞ് കരഞ്ഞ് കവിളുകൾ വരെ ചുവന്നുപോയിരുന്നു.

എന്നെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരിക്കുന്ന നിലയിൽ കണ്ടതും അവൾക്ക് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. അടുത്ത നിമിഷം അവൾ നേരെ എന്റെ മേലേക്ക് ഒറ്റ ചാട്ടം.

“അഭി…!”

അവളുടെ ശബ്ദം പൂർണമായും പൊട്ടിയിരുന്നു.

സുഖമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന ഒരാളാണോ, തലക്ക് ഇപ്പോഴും വേദനയുണ്ടോ എന്നൊന്നും ആ നിമിഷം അവൾ ചിന്തിച്ചില്ല. അവൾ വന്ന് നേരെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. ആ ഇടിയിൽ ഞാൻ പോലും ഒന്ന് പിന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞു പോയി.

“ഡി… പതുക്കെ…”

ഞാൻ വേദന മറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞെങ്കിലും അവൾ അത് കേൾക്കുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല. എന്റെ ഷർട്ട് മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ നെഞ്ചിൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ച് പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ തേങ്ങലും എന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടി ഞാൻ വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞു.

“നിനക്കൊന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ…? ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനെ പേടിപ്പിച്ചല്ലോ നീ…”

വാക്കുകൾ ഇടറിക്കൊണ്ടായിരുന്നു അവൾ പറഞ്ഞത്.

അവളെ കണ്ടു മായയും ഒന്ന് മാറിനിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലും ഇപ്പോഴും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്ന് പോലും മനസ്സിലായില്ല.

‘ശെടാ… ഇനി ഇവളേം സമാധാനിപ്പിക്കണം അല്ലോ…’🙄

ആ അവസ്ഥയിലും ആ ചിന്ത മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ശേഷം പതുക്കെ ദിവ്യയുടെ തലയിൽ കൈവെച്ച് തലോടി.

“എടി… ഇങ്ങനെ കരയണ്ട. എനിക്കൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല.” ഞാൻ ദിവ്യയുടെ തലയിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു.

“കള്ളം പറയണ്ട…” അവൾ ഉടനെ മുഖം ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി. “നിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയാം. ഇപ്പോഴും വേദന ഉണ്ടല്ലേ…?”

ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ചെറിയ തലവേദന മാത്രമാ… അതിനാണോ ഇങ്ങനെ ലോകം അവസാനിച്ചപോലെ കരയുന്നെ?”

“അഭി, നിനക്ക് ബോധം പോയി വീണപ്പോ ഞങ്ങൾ എത്ര പേടിച്ചെന്ന് അറിയാമോ…?” മായ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളെ നോക്കി ചെറുതായി കണ്ണിറുക്കി.

“അയ്യോ… രണ്ട് പേരും കൂടെ ഇങ്ങനെ മുഖം വീർപ്പിച്ചു നിന്നാൽ ഞാൻ ശരിക്കും ചത്തു പോകും.”

“തമാശ പറയല്ലേ…” ദിവ്യ