Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

മുഖം ഇപ്പോഴും വ്യക്തമല്ല. പക്ഷേ ആ നീല കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റം വന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

“നിന്റെ ആത്മാവ് അറിയുന്നു…” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“എന്റെ ആത്മാവിനോട് പോയി ചോദിക്ക്,” ഞാൻ ഉടനെ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ തല പൊട്ടുന്നുണ്ട്.”

കാറ്റ് വീണ്ടും ശക്തമായി വീശി. പക്ഷേ ഈ തവണ അവൻ അനങ്ങിയില്ല.

“നിനക്ക് ഓർമ്മ തിരികെ വരണം, രുദ്ര.”

“അയ്യോ വീണ്ടും തുടങ്ങി…” ഞാൻ തല പിടിച്ചു. “ബ്രോ, സത്യം പറയാം… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ പോയി കിടന്ന് ഉറങ്ങണം. ഇതിനിടക്ക് പ്രപഞ്ചം രക്ഷിക്കാനും ലോകം കാക്കാനും സമയം ഇല്ല.”

ഒരു നിമിഷം മുഴുവൻ നിശബ്ദത.

പെട്ടെന്നാണ് എവിടെ നിന്നോ ഒരു ഭീകരമായ കാറ്റ് വീശിയത്.

ആ കാറ്റിന്റെ ശക്തിയിൽ എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ പിന്നിലേക്ക് തെറിച്ചു പോയി.

“ആഹ്!”

ഞാൻ നേരെ നിലത്തേക്ക് വീണു. പുറം മുഴുവൻ വേദന പടർന്നു. കണ്ണ് തുറക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത വിധം പൊടിയും കാറ്റും ചുറ്റും നിറഞ്ഞു.

ചില നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. തല ഇപ്പോഴും കറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഇത് എന്ത് പണിയാ…” ഞാൻ പല്ല് കടിച്ച് പിറുപിറുത്തു.

പിന്നെ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കി.

അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ എന്റെ നെഞ്ച് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.

ഞാൻ ഇപ്പോൾ ആ വയലിൽ അല്ല.

ഇത് മറ്റൊരു സ്ഥലം.

ചുറ്റും കനത്ത ഇരുട്ട് മാത്രം. ആകാശമോ നിലമോ പോലും ശരിയായി തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റുന്നില്ല. എല്ലാം ഒരൊറ്റ കറുത്ത ശൂന്യതയിൽ മുങ്ങിയപോലെ.

കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം പോലും ഇല്ല. അത്ര ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നിശബ്ദത.

“ഹലോ…?”

എന്റെ സ്വന്തം ശബ്ദം പോലും അവിടെ വിചിത്രമായി പ്രതിധ്വനിച്ചു.

എന്റെ ശ്വാസം വീണ്ടും വേഗത്തിൽ ആയി. ഹൃദയം നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ശക്തമായി ഇടിക്കുന്നു.

അപ്പോഴാണ്…

ദൂരെയൊക്കെയായി ചെറിയൊരു വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞത് ഞാൻ കണ്ടത്.

അത് കണ്ടപ്പോ ചെറിയ ഒരു സമാധാനം തോന്നി

ആദ്യം അത് ഒരു ചെറിയ പൊട്ടുപോലെ മാത്രം ആയിരുന്നു. പക്ഷേ പതിയെ… പതിയെ അത് വലുതായി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി.