Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

വെട്ടിയില്ല.

എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ തണുത്തുപോയി. കാലുകൾ മണ്ണിൽ ഉറച്ചുപോയതുപോലെ അനങ്ങുന്നില്ല.

കാറ്റ് വീണ്ടും ശക്തമായി വീശി. വയലിലെ പുല്ലുകൾ ഒരുമിച്ച് ആടിയെങ്കിലും… അവന്റെ ശരീരം മാത്രം നിശ്ചലമായിരുന്നു.

“രുദ്ര…”

അവൻ വീണ്ടും എന്നെ വിളിച്ചു.

ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം എന്റെ തലക്കുള്ളിൽ എന്തോ മിന്നിത്തെറിച്ച പോലെ വേദന പാഞ്ഞു. ചില നിമിഷങ്ങൾ… പരിചയമില്ലാത്ത ദൃശ്യങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നിപ്പോയി.

രക്തം.
യുദ്ധഭൂമി.
തീ.
അലർച്ചകൾ.

പിന്നെ വീണ്ടും ആ നീല കണ്ണുകൾ.

ഞാൻ അറിയാതെ ഒരു പടി പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.

“നമുക്ക് അധികം സമയം ഇല്ല, രുദ്ര…”

ആ രൂപം പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ മുൻപത്തേക്കാൾ കനത്തിരുന്നു. ഓരോ വാക്കും ഈ വയലിന്റെ നിശബ്ദതയെ കീറി മുറിക്കുന്ന പോലെ.

“ആ ഉപകരണം… വീണ്ടും പ്രവർത്തിച്ചു കഴിഞ്ഞു.”

കാറ്റ് പെട്ടെന്ന് ശക്തമായി വീശി. അവന്റെ പടച്ചട്ടയിൽ ഉണങ്ങി പിടിച്ച രക്തം ആ വെളിച്ചത്തിൽ അസ്വാഭാവികമായി തിളങ്ങി.

“അത് ദുഷ്ടശക്തികളുടെ കയ്യിൽ ലഭിച്ചാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും എന്ന് നിനക്കും അറിയാവുന്നതല്ലേ…”

അവൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. പിന്നെ ആ നീല കണ്ണുകൾ കൂടുതൽ തിളങ്ങി.

“അന്ന്… ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നാശമായിരിക്കും.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ അവനെ നോക്കി നിന്നു.

എന്റെ തലക്കുള്ളിൽ ആയിരം ചോദ്യങ്ങൾ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പ്രപഞ്ച നാശം…?
ഉപകരണം…?
രുദ്ര…?

“ഈ മലരൻ ഇതെന്ത് മൈരാണ് പറയുന്നെ…” ഞാൻ ഉള്ളിൽ പിറുപിറുത്തു.

മനുഷ്യൻ മര്യാദയ്ക്ക് ഒന്ന് ജീവിക്കാനും സമ്മതിക്കില്ല. ഉറങ്ങിക്കിടന്ന എന്നെ ഏതോ  വയലിലേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തിയിട്ട് ഇവിടെ നിന്ന് ലോകാവസാന ഡയലോഗ് ഇറക്കുന്നു.

അതും പോരാതെ കണ്ണിൽ LED ബൾബും കത്തിച്ചു നിൽക്കുന്നു!

ഞാൻ ഒന്ന് തൊണ്ടയിൽ വെള്ളമിറക്കി അവനെ വീണ്ടും നോക്കി.

“അല്ല ചേട്ടാ…” ഞാൻ പതുക്കെ തുടങ്ങി. “ആദ്യം ഒരു കാര്യം ക്ലിയർ ആക്കാം.”

അവൻ നിശബ്ദമായി എന്നെ നോക്കി നിന്നു.

“ഞാൻ അഭി ആണ്.” ഞാൻ സ്വന്തം നെഞ്ചിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. “രുദ്രയോ ഗുദ്രയോ ആരാണെന്നെനിക്ക് അറിയില്ല.”

അവന്റെ