Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

പ്രതിധ്വനി ഉണ്ടായിരുന്നു.

എന്റെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു.

കഴുത്ത് വരണ്ടുപോയി. ഹൃദയമിടിപ്പ് അത്ര ശക്തമായി ഉയർന്നു, അത് പുറത്തേക്കു കേൾക്കുമോ എന്ന് വരെ എനിക്ക് തോന്നി.

കാറ്റ് പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. വയലിലൂടെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ പുല്ലുകളുടെ ശബ്ദം പോലും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതായി.

ചുറ്റും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നിശബ്ദത മാത്രം.

“രുദ്ര…”

ഈ തവണ ആ ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി അടുത്ത് നിന്ന് വന്നു.

എന്റെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറക്കാൻ തുടങ്ങി. തിരിഞ്ഞു നോക്കണം എന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ അതിനൊപ്പം തന്നെ നോക്കരുത് എന്ന് ഉള്ളിലെ മറ്റൊരശബ്ദം മുന്നറിയിപ്പും നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ പതുക്കെ തൊണ്ടയിൽ വെള്ളമിറക്കി.

ശേഷം ധൈര്യം സംഭരിച്ച് വളരെ പതിയെ പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

ആകാശത്തു നിന്നുള്ള ആ വെള്ളിനിറ വെളിച്ചം നേരെ അവിടേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആ വെളിച്ചത്തിനിടയിൽ… ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു.

ഒരു മനുഷ്യ രൂപം. പക്ഷേ സാധാരണ മനുഷ്യനല്ല.

ശരീരത്തിൽ പഴയകാല പോരാളികൾ ധരിക്കുന്നതുപോലൊരു പടച്ചട്ട. ഇരുമ്പുകൊണ്ട് തീർത്തതുപോലെ തോന്നുന്ന ആ കവചത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളും പൊട്ടിയും ചീർന്നും കിടക്കുന്നു. അതിന് മുകളിലൊക്കെയും ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയ രക്തത്തിന്റെ കറകൾ. ചില ഭാഗങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും പുതുതായി ഒഴുകുന്ന ചുവപ്പ്.

അവന്റെ ദേഹം മുഴുവൻ രക്തത്തിൽ കുളിച്ച നിലയിലായിരുന്നു. കൈകളിൽ നിന്നും കവചത്തിന്റെ വക്കുകളിൽ നിന്നും രക്തത്തുള്ളികൾ താഴേക്ക് വീണ് മണ്ണിലേക്ക് ഇറ്റു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആ കാഴ്ച മാത്രം മതി ആരുടേയും നെഞ്ച് മരവിപ്പിക്കാൻ.

പക്ഷേ… അതിലുമധികം ഭയപ്പെടുത്തിയത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

അവന്റെ മുഖം.

എത്ര നോക്കിയിട്ടും അത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല. കണ്ണിന് മുന്നിൽ പുകപടലം കിടക്കുന്നതുപോലെ… അല്ലെങ്കിൽ എന്തോ അദൃശ്യമായ ഒരു ശക്തി അവന്റെ മുഖം എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചു പിടിക്കുന്നതുപോലെ.

ഞാൻ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി വീണ്ടും നോക്കി.

ഇല്ല… ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായില്ല.

പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ—

അവ മാത്രം അസ്വാഭാവികമായി തെളിഞ്ഞു നിന്നു.

ആഴമുള്ള നീല നിറം. മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളെക്കാൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തിളക്കം അതിനുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ രണ്ട് നീല അഗ്നിക്കനൽ കത്തുന്നപോലെ.

ആ കണ്ണുകൾ നേരെ എന്നിലേക്കായിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം പോലും അവൻ ഇമ