Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

ഞാൻ ഞെട്ടി കണ്ണ് തുറന്നത്.

ആ ശബ്ദം അത്ര ഭയാനകമായിരുന്നു… മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദമാണോ മറ്റെന്തെങ്കിലും ജീവിയുടെതാണോ എന്ന് പോലും തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത വിധം. അത് ചെവിയിലൂടെ നേരെ തലച്ചോറിലേക്ക് കുത്തിക്കയറിയതുപോലെ തോന്നി.

ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ശ്വാസം വലിച്ചെടുത്ത് ചുറ്റും നോക്കി.

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ മരവിച്ചു.

ഇത് എന്റെ മുറിയല്ല.

ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് മറ്റെവിടെയോ ആണ്.

ചുറ്റും പരന്നു കിടക്കുന്ന വിശാലമായ വയലുകൾ… ദൂരെയോളം നീളുന്ന പുല്ലുകൾ… തണുത്ത കാറ്റ്… എല്ലാം എനിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്… ബോധരഹിത അവസ്ഥയിൽ ഞാൻ കണ്ട അതേ സ്ഥലം. അതേ വയൽ.

പക്ഷേ… ഇന്ന് എന്തോ വ്യത്യാസമുണ്ട്.

അന്ന് ഞാൻ കണ്ടപ്പോൾ ഈ വയലുകൾ മുഴുവൻ കത്തി നശിച്ച നിലയിലായിരുന്നു. കരിഞ്ഞ മണ്ണ്, പുക, മരിച്ച നിശബ്ദത… അതായിരുന്നു അന്ന്.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ—

വയലുകൾ ജീവനുള്ളതുപോലെ തോന്നി. പച്ചയും സ്വർണനിറവും കലർന്ന പുല്ലുകൾ കാറ്റിൽ പതുക്കെ ആടുന്നു. ആകാശത്തു നിന്നുള്ള വിചിത്രമായ വെള്ളി നിറമുള്ള വെളിച്ചം മുഴുവൻ വയലുകളിലും വീണ് അവയെ അസ്വാഭാവികമായി തിളക്കമാർന്നതാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു.

ആ വെളിച്ചത്തിന് സൂര്യ പ്രകാശത്തിന്റെ ഭംഗിയില്ലായിരുന്നു… മറിച്ച് എന്തോ അന്യമായ, മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ഒരു തണുപ്പ് അതിലുണ്ടായിരുന്നു.

എന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിൽ ആയി.

ഹൃദയം നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഭ്രാന്തുപിടിച്ച പോലെ ഇടിക്കുന്നു. കൈകൾ ചെറുതായി വിറക്കാൻ തുടങ്ങി.

കാറ്റ് ശക്തമായി വീശി. വയലിലെ പുല്ലുകൾ ഒരുമിച്ച് ഇളകി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ആ ശബ്ദം പോലും ഇപ്പോൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായി തോന്നി.

ഞാൻ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി. പക്ഷേ കാലുകൾക്ക് ഭാരം കൂടിയപോലെ. ഓടണം എന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും ശരീരം അനങ്ങാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നതുപോലെ.

അപ്പോഴാണ്…

“രുദ്ര…”

പുറകിൽ നിന്ന് ആ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ട നിമിഷം എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ ഒരൊറ്റ വിറയൽ പടർന്നു.

ആ ശബ്ദം…

മുമ്പ് ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ കേട്ട അതേ ശബ്ദം. അതേ കനം. അതേ തണുപ്പ്. മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദമാണെങ്കിലും അതിനുള്ളിൽ എന്തോ അസ്വാഭാവികമായ ഒന്നിന്റെ