Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

പിന്നിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ആ അലർച്ചകൾ മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

അവറ്റകളും എന്റെ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു.

നിലം മുഴുവൻ അവരുടെ ഓട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞു. നഖങ്ങൾ കല്ലിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം… ഭീകരമായ കരച്ചിൽ… എന്തൊക്കെയോ പൊട്ടുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ…

ഞാൻ ഒരിക്കൽ പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.

കാരണം തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ… അവറ്റകളിൽ ഒന്ന് എങ്കിലും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ചാടി വീഴുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.

“ദൈവമേ… രക്ഷിക്കണേ…”

ഞാൻ ശ്വാസം മുട്ടി ഓടിക്കൊണ്ട് പിറുപിറുത്തു.

പക്ഷേ ആ അലർച്ചകൾ ഓരോ നിമിഷവും കൂടുതൽ അടുത്ത് വരികയായിരുന്നു.

മുന്നിൽ ഇരുട്ട് മാത്രം.

ഓടാൻ വ്യക്തമായൊരു വഴിപോലും ഇല്ല. എവിടേക്കാണ് ഞാൻ പോകുന്നതെന്ന് പോലും അറിയാതെ ഞാൻ ജീവനും കൊണ്ടുള്ള ഓട്ടത്തിലായിരുന്നു.

കാൽ താഴെ എന്താണ് ഉള്ളതെന്ന് പോലും കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ കല്ലിൽ തട്ടി, ചിലപ്പോൾ എന്തോ ചെളിപോലുള്ളതിൽ വഴുതി… പക്ഷേ ഞാൻ നിർത്തിയില്ല. നിർത്തിയാൽ പിന്നിൽ വരുന്ന ആ ജന്തുക്കൾ എന്നെ കീറി തിന്നുമെന്നൊരു ചിന്ത മാത്രം തലയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

എത്ര ദൂരം ഞാൻ ഓടി എന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല.

ശ്വാസം നെഞ്ച് പൊട്ടുന്ന പോലെ ഉയരുന്നു. തൊണ്ട വരണ്ടു കത്തുന്നു. കാലുകൾക്ക് ബലം കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

പക്ഷേ പിന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന ആ അലർച്ചകൾ ഇപ്പോഴും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.

ചിലപ്പോൾ അവ വളരെ അടുത്ത് വന്നതുപോലെ തോന്നും… ചിലപ്പോൾ വീണ്ടും അകലെയായി. പക്ഷേ അവ എന്നെ വിട്ടിട്ടില്ല.

“മൈര്…” ഞാൻ ശ്വാസം മുട്ടി പിറുപിറുത്തു. “ഇത് ഏത് നരകത്താ…”

ഇരുട്ടിനിടയിൽ എന്റെ സ്വന്തം ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം പോലും ഇപ്പോൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായി