Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

മൈര്…”

പെട്ടെന്ന് ആ വികൃതജീവി നിശ്ചലമായി നിന്നു.

അതിന്റെ പൊള്ളയായ പോലെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ നേരെ എന്നിലേക്കു പതിഞ്ഞു. ആ നോട്ടം മാത്രം മതി ശരീരം മുഴുവൻ മരവിക്കാൻ.

ഞാൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു. ശ്വാസം പോലും എടുക്കാൻ മറന്നപോലെ.

അടുത്ത നിമിഷം അത് പതുക്കെ തല ഉയർത്തി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.

പിന്നെ—

“ഗ്ര്ര്ര്ര്രാആആആആ!!!”

ഒരു ഭീകര അലർച്ച.

ആ ശബ്ദം ചെവിയിലൂടെ അല്ല… നേരെ തലച്ചോറിലേക്ക് കുത്തിക്കയറിയതുപോലെ തോന്നി. ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ട് പോലും ആ ശബ്ദത്തിൽ വിറച്ചുപോയി.

ഞാൻ വേദന കൊണ്ട് ചെവി പൊത്തി പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.

അപ്പോഴാണ്…

അതുവരെ പൂർണ ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങിക്കിടന്ന ആ സ്ഥലത്ത് ഒന്നൊന്നായി ചെറിയ വെളിച്ചങ്ങൾ തെളിയാൻ തുടങ്ങിയത്.

ആദ്യം പത്ത്… പിന്നെ നൂറ്… പിന്നെ ആയിരങ്ങൾ.

ചുറ്റും എവിടെയൊക്കെയോ നിന്നും ആ വെളിച്ചങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയായിരുന്നു.

എന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി.

കാരണം… അത് വെളിച്ചമല്ലായിരുന്നു.

അവയുടെ കണ്ണുകൾ ആയിരുന്നു.

ഓരോ വെളിച്ചത്തിന്റെയും പിന്നിൽ… ഇതുപോലെ തന്നെ വികൃതമായ ജീവികൾ.

നീണ്ട കൈകൾ… വളഞ്ഞ ശരീരം… മനുഷ്യനല്ലാത്ത രൂപങ്ങൾ. ചിലത് നാല് കാലിൽ നിൽക്കുന്നു, ചിലത് ചുവരിലൂടെ ഇഴയുന്നതുപോലെ നീങ്ങുന്നു.

ആയിരക്കണക്കിന്.

എന്നെ മാത്രം നോക്കി നിൽക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് കണ്ണുകൾ.

“സഭാഷ്…” ഞാൻ വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പിറുപിറുത്തു.

“വട്ടത്തിൽ മൂഞ്ചി…”

അടുത്ത സെക്കന്റിൽ എന്റെ തലച്ചോർ ഒരു കാര്യം മാത്രം പറഞ്ഞു.

ഓട്.

ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് ചീറിക്കൊണ്ട് ഒറ്റ ഓട്ടം.

കാലുകൾ നിലത്ത് തൊടുന്നുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഭയം മാത്രം. നെഞ്ച് പൊട്ടുന്ന പോലെ ശ്വാസം ഉയരുന്നു.