Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

ശരീരത്തിൽ നിന്നും ആ സ്വപ്നത്തിന്റെ ഭയം ഇപ്പോഴും പോയിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.

ഞാൻ പതുക്കെ മുടിയിലൂടെ കൈ ഓടിച്ചു.

“ഇത് വെറും സ്വപ്നം… വെറും സ്വപ്നം മാത്രം…” ഞാൻ സ്വയം പറഞ്ഞ് മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ആ വാക്കുകൾക്ക് ശക്തി കുറഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ട് ഞാൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അലമാര തുറന്ന് ഒരു ഗ്രേ ഷോർട്സ് വലിച്ചുകയറ്റി. പിന്നെ കറുത്ത ടാങ്ക് ടോപ്പ് എടുത്തിട്ട് തല വഴി കയറ്റി.

ഫാനിന്റെ തണുത്ത കാറ്റ് ശരീരത്തിലേക്ക് തട്ടിയപ്പോൾ ചെറുതായി ആശ്വാസം തോന്നി.

അപ്പോഴാണ് ഹാളിൽ നിന്ന് ആരൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ഇടയ്ക്കിടെ ചിരിയും കേൾക്കാം.

ഞാൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി നിന്നു. ആ സാധാരണ ശബ്ദങ്ങൾ പോലും എന്നെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നതുപോലെ തോന്നി.

പിന്നെ പതുക്കെ ഞാൻ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി അങ്ങോട്ടേക്ക്  നടന്നു...

ഹാളിലേക്ക് നടന്ന് എത്തിയതും ആദ്യം കണ്ണിൽപ്പെട്ടത് മായയും ദിവ്യയും ലക്ഷ്മി അമ്മയും ആയിരുന്നു. മൂന്ന് പേരും സോഫയുടെ ഒരു വശത്ത് ഇരുന്ന് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഞാൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം എന്റെ കണ്ണുകൾ അപ്പുറത്തേക്ക് പോയതും ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നുപോയി.

“അമ്മേ…”

അറിയാതെ എന്റെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.

ദേ ഇരിക്കുന്നു എന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും. അവരുടെ കൂടെ അർച്ചന ചേച്ചിയും… അപർണ ചേച്ചിയും. വീട്ടിൽ എല്ലാവരും വിളിക്കുന്ന പോലെ എന്റെ അപ്പു.

അപ്പുവിന്റെ മടിയിലായി മീനുവും ഇരിപ്പുണ്ട്. അവൾ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു ചിരിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ എന്നെ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി മങ്ങി.

ഒരു നിമിഷം എന്റെ തല പൂർണമായി ബ്ലാങ്കായി.

“ഇവരെന്താ ഇവിടെ…?”

ഉള്ളിലൂടെ ഒരു ചെറിയ ഭയം പാഞ്ഞുപോയി.

“ശെടാ… ഞാൻ കുഴഞ്ഞുവീണ കാര്യം ഇവർ അറിഞ്ഞോ…”

ഞാൻ അങ്ങനെ ആലോചിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴേക്കും മീനു ആദ്യം എന്നെ കണ്ടു.

“അഭിയേട്ടൻ!”

അവൾ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചതും എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരുമിച്ച് എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

അമ്മയുടെ മുഖം കണ്ട നിമിഷം തന്നെ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു.