Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

ശക്തിയുടെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ അറിയാതെ ഒരു പടി പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.

അടുത്ത സെക്കന്റ്—

ആ കണ്ണുകൾ ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ എന്റെ നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു.

അതിന്റെ വേഗം അത്ര ഭയാനകമായിരുന്നു, എനിക്ക് ശരിയായി കാണാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. ചുവന്നൊരു മിന്നൽ പോലെ അത് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടുക്കി വന്നു.

“ആാാ!”

ഞാൻ ഞെട്ടി കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നിരുന്നു. ശ്വാസം നിയന്ത്രിക്കാനാകാതെ ഞാൻ ബെഡിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു.

ഹൃദയം ഇപ്പോഴും ഭ്രാന്തുപിടിച്ച പോലെ ഇടിക്കുകയാണ്.

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ എനിക്ക് ഞാൻ എവിടെയാണെന്ന് പോലും മനസ്സിലായില്ല.

ശ്വാസം നിയന്ത്രിക്കാനാകാതെ ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ ബെഡിൽ ഇരുന്നു. നെഞ്ച് ശക്തമായി ഉയർന്നുതാഴുന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നിരുന്നു.

പിന്നെ പതുക്കെ എന്റെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ഓടി.

എന്റെ മുറി.

മുകളിലെ ഫാൻ ഒരേ താളത്തിൽ കറങ്ങുന്നു. അതിന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ വിചിത്രമായി ആശ്വാസം തരുന്നതായി തോന്നി.

ജാലകത്തിലൂടെ സന്ധ്യയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓറഞ്ചും ചുവപ്പും കലർന്ന ആ പ്രകാശം മുറിയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രം തെളിയിച്ച് ബാക്കി ഭാഗങ്ങളെ നിഴലിൽ മുക്കിയിരുന്നു.

പുറത്ത് എവിടെയോ പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം.

ആ സാധാരണ ശബ്ദങ്ങൾ പോലും ആ നിമിഷം എനിക്ക് ജീവനുള്ള ലോകത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നതിന്റെ തെളിവുപോലെ തോന്നി.

ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വലിച്ചെടുത്തു. പക്ഷേ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഇപ്പോഴും ശാന്തമായിരുന്നില്ല.

ആ ചുവന്ന കണ്ണുകൾ…
ആ അലർച്ചകൾ…
ആ യുദ്ധം…

എല്ലാം ഇപ്പോഴും കണ്ണിന് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.

ഞാൻ പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. തല ഇപ്പോഴും ചെറുതായി ഭാരമുള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഒന്നും ആലോചിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് നേരെ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

ടാപ്പ് തുറന്നതും തണുത്ത വെള്ളം കൈയിലേക്ക് പതിച്ചു. ഞാൻ രണ്ടു കൈകളിലും വെള്ളം കോരി മുഖത്തേക്ക് ഒഴിച്ചു.

തണുപ്പ് മുഖത്ത് തട്ടിയപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം ശരീരം ഒന്ന് വിറച്ചു.

കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ തല ഉയർത്തി നോക്കിയതും… കുറച്ച് സെക്കൻഡ് ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നുപോയി.

മുഖം മുഴുവൻ ക്ഷീണം. കണ്ണുകൾ ചുവന്ന് കിടക്കുന്നു. ഉറക്കം കഴിഞ്ഞിട്ടും