Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

ഒറ്റയ്ക്ക് പൊരുതുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ അവൻ ആരാണെന്ന് മാത്രം എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല.

പെട്ടെന്ന്—

“ധൂൂം!”

ഒരു ബോംബ് പൊട്ടിയതുപോലൊരു ഭീകര ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

നിലം മുഴുവൻ കുലുങ്ങി. വായുവിന്റെ ആഘാതം വരെ എന്റെ മുഖത്ത് തട്ടി.

ആ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ഒരു നിമിഷം മുഴുവൻ ഇരുട്ടും ചുവപ്പും വെളുപ്പും കലർന്ന വെളിച്ചത്തിൽ മുങ്ങി.

ഞാൻ കണ്ണുകൾ പൊത്തി.

വീണ്ടും തുറന്നപ്പോൾ…

എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ആ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകൾ ഒന്നും ഇനി കാണുന്നില്ല.

അലർച്ചകൾ ഇല്ല.
ഓട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദം ഇല്ല.
ഒന്നുമില്ല.

ചുറ്റും വീണ്ടും കനത്ത ഇരുട്ട് മാത്രം.

മരിച്ചപോലൊരു നിശബ്ദത.

എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പും ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദവും മാത്രം ഇപ്പോൾ എനിക്ക് കേൾക്കാം.

പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെയായി വീണ്ടും ആ ചുവന്ന വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞത്.

ആദ്യം അത് നിലത്തോട് ചേർന്നൊരു തീപ്പൊരി പോലെ മാത്രം തോന്നി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അത് അതിവേഗത്തിൽ വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നു.

ആ ഇരുണ്ട ലോകത്തിന്റെ നടുവിൽ… രക്തം പോലെ ചുവന്ന ഒരു പ്രകാശം.

ഞാൻ ശ്വാസം പോലും എടുക്കാതെ അത് നോക്കി നിന്നു.

അത് കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ വായുവിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു. പിന്നെ—

ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ എന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് പാഞ്ഞുവന്നു.

“ഇത് എന്ത് മൈര്—”

പറഞ്ഞു തീരുന്നതിന് മുൻപേ തന്നെ ആ വെളിച്ചം എന്റെ മുന്നിൽ കുറച്ച് അകലെയായി നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു.

“ധം!”

നിലം ചെറുതായി വിറച്ചു. പൊടിയും ചുവന്ന പുകയും ചുറ്റും പടർന്നു.

എന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോൾ നെഞ്ച് പൊട്ടിപ്പുറത്തേക്ക് വരുമെന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

പതിയെ… വളരെ പതിയെ ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കി.

ആ ചുവന്ന പുകക്കിടയിൽ…

രണ്ട് കണ്ണുകൾ.

ആ ഇരുട്ടിന്റെ നടുവിൽ കത്തുന്ന പോലെ തോന്നിക്കുന്ന രണ്ട് കണ്ണുകൾ.

രക്തചുവപ്പ് നിറം.

പക്ഷേ സാധാരണ ചുവപ്പല്ല… ജീവനുള്ള തീ കത്തുന്ന പോലെ.

ആ കണ്ണുകൾ നേരെ എന്നെ തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു.

എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ തണുത്തുപോയി. കാലുകൾ അനങ്ങുന്നില്ല. ശ്വാസം പോലും മുറിഞ്ഞുപോയ പോലെ.

ആ കണ്ണുകളുടെ തിളക്കം മാത്രം മതി ഒരാളെ ഭ്രാന്തനാക്കാൻ. അതിൽ കോപമുണ്ടായിരുന്നു… വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു… എന്തോ ഭീകരമായൊരു