Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 10 [Jhon Clinton]

പേടിപ്പിച്ചല്ലോ.

അതിനുശേഷം കുറെ നേരം എന്റെ ജോലി എല്ലാവരെയും സമാധാനിപ്പിക്കലായിരുന്നു. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ സംശയം. “തല ചുറ്റുന്നുണ്ടോ?”, “കാഴ്ച മങ്ങുന്നുണ്ടോ?”, “വീണ്ടും മൂക്കിൽ നിന്ന് ചോര വന്നോ?” എന്നിങ്ങനെ ചോദ്യങ്ങളുടെ നീണ്ട നിര.

ഞാൻ എത്ര പറഞ്ഞാലും ആരും വിശ്വസിക്കുന്ന മട്ടില്ല.

“എനിക്കിപ്പൊ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. കുറച്ച് റസ്റ്റ് എടുത്താൽ മതി,” ഞാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞെങ്കിലും അതിന് ആരും ചെവി കൊടുത്തില്ല.

അവസാനം എല്ലാവരും കൂടെ തീരുമാനിച്ചു — ഡോക്ടറെ കാണണം.

“അയ്യോ, അതിന്റെ ആവശ്യമൊന്നുമില്ല…” ഞാൻ കുറെ തടഞ്ഞു നോക്കി.

“മിണ്ടാതിരിക്ക്,” ദിവ്യ ഉടനെ പറഞ്ഞു. “ഇനി നീ പറഞ്ഞത് കേൾക്കുന്ന പരിപാടി ഇല്ല.”

“അതെ,” മായയും കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “ഒരുതവണ ചെക്ക് ചെയ്യിച്ചാൽ എന്താ പ്രശ്നം?”

അവസാനം അവരുടെ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ ഞാൻ തോറ്റു.

കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം അവർ എന്നെ അവിടുത്തെ ഒരു ഡോക്ടറുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ചെറിയതെങ്കിലും നല്ല വൃത്തിയുള്ള ഒരു വീട്. മുന്നിൽ നിറയെ ചെടികളും പൂക്കളും. പുറത്തുനിന്ന് കണ്ടാൽ ഒരു വീടുപോലെയേ തോന്നൂ, പക്ഷേ അകത്ത് ചെറിയൊരു ക്ലിനിക്കിന്റെ സൗകര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവിടെ ഇരുന്ന് കുറച്ച് നേരം കാത്തിരുന്ന ശേഷമാണ് ഡോക്ടർ അകത്തേക്ക് വന്നത്.

ഏകദേശം ഇരുപത്തെട്ട് വയസ്സ് പ്രായം തോന്നും. ഒരു ലൈറ്റ് കളർ കോട്ടൺ സാരിയായിരുന്നു വേഷം. കഴുത്തിൽ സ്റ്റെതസ്കോപ്പ്. മുടി ഒതുക്കി കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മുഖത്ത് അധിക മേക്കപ്പോ അലങ്കാരങ്ങളോ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും… ആദ്യമായി കണ്ട നിമിഷം തന്നെ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി തോന്നി.

വലിയ കണ്ണുകൾ… സംസാരിക്കാതെ തന്നെ ഒരാളെ ശാന്തമാക്കുന്ന പോലെ തോന്നുന്ന മുഖം.

“ആരാണ് പേഷ്യന്റ്…?”