Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 11 [Jhon Clinton]

എല്ലാം അമ്മ ഉമ്മ വച്ചു.

"അഭി... മോനെ"എന്നൊക്കെ ഇടക്ക് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു

പിന്നെ നടന്നത് അമ്മയുടെയും ചേച്ചിമാരുടെയും സ്നേഹ പ്രകടനം ആയിരുന്നു.

ഒരാൾ കഴിഞ്ഞാൽ അടുത്ത ആൾ എന്നെ പിടിച്ചു നോക്കും. തലയിൽ കൈവെക്കും. “ഇപ്പൊ വേദന ഉണ്ടോ…?” “തല കറങ്ങുന്നുണ്ടോ…?” എന്നൊക്കെ ചോദിച്ച് വീണ്ടും കണ്ണ് നിറക്കും.

അങ്ങനെ കുറെ നേരം അവരുടെ സ്നേഹവും കരച്ചിലും എല്ലാം സഹിച്ച് ഞാൻ ഓരോരുത്തരെയും സമാധാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

അച്ഛനാണെങ്കിൽ അപ്പുറത്ത് സോഫയിൽ ഇരുന്ന് ഇതെല്ലാം കണ്ടു ചെറുതായി ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ഇനി ഞാൻ ഇങ്ങേരുടെ സന്തതി തന്നെ അല്ലേ…? ഇങ്ങനെ ഒക്കെ നടന്നിട്ടും ഇയാൾക്ക് ഒരു കൂസലും ഇല്ലല്ലോ… 🤔

ഞാൻ ഉള്ളിൽ ആലോചിച്ചു.

പക്ഷേ … എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു.

അച്ഛനും ഒരുപാട് പേടിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അത് പുറത്തുകാണിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നതാണ്. കാരണം വീട്ടിൽ എല്ലാവരും ടെൻഷനായി നിൽക്കുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും ഒരാൾ എങ്കിലും ശാന്തനായി ഇരിക്കണ്ടേ. അതാണ് അച്ഛൻ ചെയ്യുന്നത്.

അങ്ങനെ ഒരു വിധത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും കരച്ചിലും പിഴിച്ചിലും ഒക്കെ തീർന്നു.

ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ട് നേരെ പോയി സോഫയിലേക്ക് ചെരിഞ്ഞു.

“എന്റെ ലക്ഷ്മി… താൻ ഇന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ അങ്ങ് വല്ലാണ്ടായി പോയി…”

എന്റെ വലത് വശത്ത് വന്ന് ഇരുന്നുകൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു. ആ ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോഴും ഭയത്തിന്റെ വിറയൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മ പറയുമ്പോൾ കൈ എന്റെ തലയിൽ വന്നു തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു.

“ഞാനും ഒന്ന് പേടിച്ചു പോയി സുനിതേ …” ലക്ഷ്മി അമ്മ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. “മായയുടെ നീട്ടി വിളി കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി. ഞാൻ ഓടി വന്നു നോക്കുമ്പോ കാണുന്നത്… ഇവളുടെ മടിയിൽ ബോധമില്ലാതെ ഇവൻ കിടക്കുന്നതാ…”

“അപ്പൊ തന്നെ എന്റെ പാതി ജീവൻ പോയി…”

ഞാൻ സൈഡിലൂടെ മായയെ ഒന്ന് നോക്കി.

ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ പരസ്പരം കോർത്തപ്പോൾ അവൾ എന്തെ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ പുരികം ഉയർത്തി. ഞാൻ ഒന്നും ഇല്ലെന്ന് ആഗ്യം കാണിച്ചു

ഓഹ്… അപ്പൊ ഇവളെ ആണല്ലേ ഞാൻ കണ്ടത് …ഞാൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു

“പിന്നെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് പോയി വന്നിട്ടാണ് മനസ്സിന്