Chapter Title : സന്ധ്യ

പത്തൊന്‍പതാം വയസ്സിലായിരുന്നു എന്റെ വിവാഹം.

ക്ഷയിച്ച ഒരു നായര്‍ തറവാടില്‍ നിന്ന് ഭാഗം വിറ്റുകിട്ടിയ കാശുംകൊണ്ട് ഈ മലയോര ഗ്രാമത്തിലേക്ക് കുടിയേറിയതാണ് എന്റെ അച്ഛന്‍. രണ്ടേക്കര്‍ പുരയിടത്തിലെ കൃഷികൊണ്ടാണ് നിത്യവൃത്തി കഴിച്ചിരുന്നത്. സ്കൂള്‍വിട്ട് വന്നുകഴിഞ്ഞാല്‍ പറമ്പിലും വീട്ടിലുമൊക്കെ ആവശ്യത്തിനു പണികാണും, ഓര്‍മ്മയുള്ള കാലംമുതല്‍. പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അടുത്തു തന്നെയുള്ള ഒരു ട്യൂട്ടോറിയലില്‍ ബിരുദത്തിനു പഠിക്കാന്‍ ചേര്‍ന്നിരുന്നെങ്കിലും അതത്ര കാര്യമായി എടുത്തിരുന്നില്ല. വീട്ടിലേയും പറമ്പിലേയും പണിയൊഴിഞ്ഞിട്ടു വേണമല്ലോ പഠിക്കാന്‍. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വിവാഹത്തെ കുറിച്ച് സ്വപ്നംകാണാനോ ആരെയെങ്കിലും പ്രണയിക്കാനോ ഒന്നും എനിക്ക് സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. എന്തിനേറെ പറയുന്നു വിവാഹത്തിനു മുന്‍പ് ഒരിക്കല്‍പോലും ഞാന്‍ സ്വയംഭോഗം ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനെക്കുറിച്ച് അറിയുകയും ഇല്ലായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം പശുതൊഴുത്ത് കഴുകി വൃത്തിയാക്കികൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്ന നേരത്താണ് അമ്മ തിരക്കിട്ട് വന്നു പറഞ്ഞത്;
“നീ പോയി വേഗം കുളിച്ച്‌ സാരിയെടുത്തുടുത്തിട്ടു വന്നേ”
“എന്താ ഇപ്പോ. ഞാന്‍ ഇത് തീര്‍ക്കട്ടെ…”
“പറയുന്നത് കേള്‍ക്കു പെണ്ണെ. നിന്നെ കാണാന്‍ ഒരു കൂട്ടര് വരുന്നുണ്ട്. വേഗന്നാവട്ടെ…, അത് കഴിഞ്ഞിട്ട് മതി ഇനി പണിയൊക്കെ”
അമ്മയോട് തര്‍ക്കിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല.

കല്യാണം എന്താണെന്ന് ആലോചിക്കാന്‍ പോലും സമയം കിട്ടുന്നതിനു മുന്‍പ് അങ്ങിനെ എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു. ഏതോ ഒരമ്പലത്തില്‍ വച്ച് കണ്ടിഷ്ടപ്പെട്ടു ഗോപിയേട്ടന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ. അങ്ങിനെയാണ് ആ ആലോചന വന്നത്. നിന്ന നില്‍പ്പിന് കല്യാണവും കഴിഞ്ഞു. എന്നാല്‍ കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ ലോകം ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് മാറിപ്പോയി.

ഒരു കാട്ടുമൂലയില്‍ അടുക്കളയും പശുത്തൊഴുത്തുമായി കഴിഞ്ഞ ഞാന്‍ പെട്ടെന്നൊരുദിവസം ചെറിയൊരു പട്ടണത്തിലെ സാമാന്യം വലിയൊരു വീട്ടിലെ ഏക മരുകളായി എത്തിയപ്പോള്‍ സ്ഥലജലവിഭ്രാന്തിയില്‍ ആയിപ്പോയി എന്നതാണ് വാസ്തവം. കോഴിയും പൂച്ചയും ഒക്കെ കയറിയിറങ്ങുന്ന എപ്പോഴും ചാണകം മണക്കുന്ന എന്റെ വീടിനെ വൃത്തിയും വെടിപ്പുമുള്ള, ജനലുകളിലും വാതിലുകളിലും തൊങ്ങലുകളുള്ള തിരശ്ശീലകള്‍ തൂങ്ങുന്ന, എപ്പോഴും ചന്ദനത്തിരിയില്‍ നിന്നുള സുഗന്ധം പരക്കുന്ന ഈ വീടുമായി ഒരുതരത്തിലും തുലനം ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു ദിവസത്തിനു ശേഷം എന്തോ സംസാരിക്കുന്ന കൂടത്തില്‍ അമ്മായി അമ്മ പറഞ്ഞു;

“നിന്നെപ്പോലൊരു കുട്ടി ആ കാട്ടില്‍ കിടന്നു തീരേണ്ടതല്ല. അതല്ലേ