Chapter Title : ശരണ്യ [Ajitha]

വിജയകുമാർ : എവിടെ. ശരണ്യ : എന്റെ വീട്ടിൽ. വിജയകുമാർ : അതിനിവിടെ എന്തു സംഭവിച്ചു ശരണ്യ : എന്നെ എന്റെ വീട്ടിലും ഇവിടെയും സ്നേഹിക്കാൻ ആരുമില്ല. അതുകേട്ടപ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണ് നിറയുന്നത് അവൾ കണ്ടു. വിജയകുമാർ : അങ്ങനെ തോന്നിയെങ്കിൽ നീ പൊയ്ക്കോ. പക്ഷെ നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ശരണ്യ : ഉം. ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. വിജയകുമാർ : മോളെ നീ നല്ല ചെറുപ്പക്കാരെ സ്നേഹിക്കടി. എനിക്കു നല്ല പ്രായമുണ്ട്. അത് നീ മനസ്സിലാക്കു. ശരണ്യ : ഞാൻ അങ്കിളിന്റെ പ്രായമല്ല നോക്കുന്നത്. മനസ്സാണ്. എന്നെ ഇതുവരെയും ആരും എങ്ങനെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല. സംരക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. നല്ലതുപോലെ നോക്കിട്ടും ഇല്ല. അതൊക്കെക്കൊണ്ടാണ്, ഞാൻ അങ്കിളിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്. വിജയകുമാർ : മോളെ ഞാൻ നിന്നെ കുഞ്ഞിന്നാളിൽ എടുത്തോണ്ട് നടന്നതാ. പോരാത്തതിന് എനിക്കൊരു മോളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നിന്റെ പ്രായം കാണും. ശരണ്യ : ഞാൻ കൂടുതലൊന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല. പോകുവാ. വിജയകുമാർ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവൾ അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ ഉമ്മ കൊടുത്തിട്ടു പോയി. പിന്നിടുള്ള ദിവസങ്ങൾ ശരണ്യക്ക് ഒന്നിനും പറ്റുന്നില്ലായിരുന്നു. തനിക്കു അങ്കിളിനോട് പ്രേമാണോ കാമമാണോ എന്നൊരു കൺഫ്യൂഷൻ ആയി. രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛനോരു call വന്നു. വിജയകുമാറിന്റെ അമ്മ മരിച്ചു പോയെന്നു. അങ്ങനെ അച്ഛനും അമ്മയും ശരണ്യയും കൂടി വീണ്ടും വിജയകുമാറിന്റെ വീട്ടിലേക്കെത്തി. അയാൾ നിശ്ചലനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ശരണ്യയുടെ അച്ഛനായ രവിയെ കണ്ടപ്പോൾ. വിജയകുമാർ : ആ നീ വന്നോ. എന്നാലേ കൂടി അമ്മ പറഞ്ഞതെ ഒള്ളൂ, ശരണ്യയെ കാണണം എന്ന്. രവി : ശേ, നിനക്ക് വിളിച്ചൂടായിരുന്നോ. കഷ്ടമായിപ്പോയി. വിജയകുമാർ : അത് സാരമില്ലെടാ. വിജയകുമാർ കരയാൻ തുടങ്ങി. ശരണ്യ ഓടിച്ചെന്നു മരിച്ചു കിടക്കുന്ന മുത്തശ്ശിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചോണ്ട് കരഞ്ഞു പോയി. അവൾക്കു മുത്തശ്ശിയെ ഭയങ്കര ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾ ഓരോന്നോർത്തു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അങ്ങനെ ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ട് അന്നത്തെ ദിവസം കഴിഞ്ഞു. ശരണ്യയും അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കൂടെ പോകാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ അച്ഛൻ : നീ എങ്ങോട്ടാ. ശരണ്യ : വീട്ടിലോട്ട് അമ്മ : ടി ഇവിടെ വിജയേട്ടൻ മാത്രമേ ഒള്ളൂ. നിനക്ക് കോളേജിലൊക്കെ പോകാൻ ഉള്ളതല്ലേ.