Chapter Title : സാർ... ഇത് ഉങ്കൾ കുളന്തൈ [VaSco]

തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പിന്നെ

അവൾ അല്ലിമോളെയും കയ്യിലെടുത്ത് ആ ഓട്ടോയ്ക്ക് അടുത്തേക്ക് ഓടി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ കിതച്ചുകൊണ്ട്, എന്നാൽ ഒട്ടും ഇടറാത്ത ശബ്ദത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു:

"റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ!..."

ഡ്രൈവർ മീറ്റർ നോക്കാതെ പറഞ്ഞു: "ആ കേറിക്കോ. നൂറ് രൂപ ചാർജാകും. പിന്നെ പറഞ്ഞില്ലെന്ന് വേണ്ട."

ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറുന്നതിന് മുൻപ് മല്ലി ഒരു നിമിഷംകൂടെ പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. തന്റെ ജീവന്റെ പകുതിയായ പൊന്നുമോളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്ന ആ ഡോക്ടറുടെ വലിയ ബംഗ്ലാവ് അപ്പോൾ ഇരുട്ടിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവളുടെ ചങ്ക് തകരുന്നത് പോലെ തോന്നി. കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും പ്രളയം പോലെ കണ്ണുനീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകി.തന്റെ നെഞ്ചിലെ നോവ് പുറത്തുകാണിക്കാതെ, ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണ് തുടച്ച് അവൾ ആദ്യം അല്ലിമോളെ ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറ്റി. തൊട്ടുപിന്നാലെ അവളും അകത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നു.

അധികം വൈകാതെ, ചുമച്ചു ചുമച്ചു തുപ്പും പോലെ കറുത്ത പുക അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പറത്തിക്കൊണ്ട് ആ ഓട്ടോറിക്ഷ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. വഴിവിളക്കുകളുടെ നേർത്ത മഞ്ഞവെളിച്ചം മാത്രം വീണുകിടക്കുന്ന ആ വിജനമായ റോഡിലൂടെ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി അവർ യാത്രയായി.

മല്ലി പടിയിറങ്ങിപ്പോയിട്ടും സോമശേഖരൻ ഒരു മരവിപ്പോടെ കൺസൾട്ടിംഗ് റൂമിലെ കസേരയിൽത്തന്നെ ഇരുന്നുപോയിരുന്നു .

മേശപ്പുറത്തിരുന്ന് ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞ് തന്റെ കുഞ്ഞുവിരലുകൾ വായിലിട്ട് അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി വീണ്ടും നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചു. ആ ചിരി ഡോക്ടറുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ചെന്ന് തറച്ചു.പെട്ടെന്നാണ് അയാൾക്ക് ബോധം വീണത്. ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതുപോലെ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ്, മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കുഞ്ഞിനെ അയാൾ കൈകളിലേക്ക് കോരിയെടുത്തു നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു .

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ പട്ടുപോലുള്ള ശരീരം അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ അമരുന്നത്.