Chapter Title : സാർ... ഇത് ഉങ്കൾ കുളന്തൈ [VaSco]

കുഞ്ഞുമോളെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് അയാൾ പുറത്തേക്ക് ഓടി

."മല്ലീ... മല്ലീ..." അയാൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും വൈകിയിരുന്നു.

കൺസൾട്ടിംഗ് റൂമിന്റെ പടികളും മുറ്റവും കടന്ന് അയാൾ ഗേറ്റിലെത്തുമ്പോഴേക്കും, മല്ലിയും അല്ലിമോളും കയറിയ ആ ഓട്ടോറിക്ഷ മെയിൻ റോഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അകന്നുപോകുന്ന ഓട്ടോറിക്ഷയും നോക്കി ഡോക്ടർ സോമശേഖരൻ റോഡിൽ തരിച്ചുനിന്നു.

ഇരുണ്ട് കിടക്കുന്ന ആ വിജനമായ റോഡിൽ, തനിക്കിനി ഒരിക്കലും പിൻതുടർന്ന് പിടിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഏതോ ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ആ ഓട്ടോ പാഞ്ഞുപോകുന്നത് അയാൾ നിർവികാരനായി നോക്കിനിന്നു. ഇനി എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ .

കല്ലുമോളുടെ തേങ്ങിയുള്ള കരച്ചിൽ കേട്ടാണ് ഡോക്ടർ തന്റെ കൈയിലുള്ള കല്ലുമോളെ നോക്കുന്നത്.

ഡോക്ടറുടെ താടിയിലെ രോമങ്ങളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ച് തന്റെ അമ്മയെ കാണാതെ വിതുമ്പി കരയുന്ന കല്ലുമോളെ , അയാൾ പതുക്കെ കണ്ണ് താഴ്ത്തി അവളെ നോക്കി.

ആ കണ്ണുകളിൽ വിരിഞ്ഞത് ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമായിരുന്നു. അയാൾ ഒന്ന്കൂടെ അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ ആ പഴയ സിമന്റ് ബെഞ്ചിൽ മല്ലി ഇരുന്നു.

അവളുടെ ഒരു കൈ അല്ലുമോളുടെ തോളിൽ അമർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

ചുറ്റുമുള്ള ട്രെയിനുകളുടെ ഹോൺ ശബ്ദമോ ആളുകളുടെ ബഹളമോ ഒന്നും അവളുടെ കാതുകളിൽ വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ അവളുടെ കവിളുകളെ നനച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി അവൾ എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചു കൂട്ടുകയായിരുന്നു. തന്റെ .കഴിഞ്ഞുപോയ കാലവും, ജീവിതവും.. താൻ അനുഭവിച്ച വിഷമങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും ഒക്കെ ഒരു നേർരേഖ പോലെ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഓടിയെത്തി.

അന്ന് ആ