Chapter Title : സോണാഗച്ചി [Parvathi]

വച്ചിരുന്ന കത്തി പുറത്തേക്ക് എടുത്തതും മാധുരി അമ്പരന്നു... അവനതും ഭദ്രമായി നിലത്ത് ഒതുക്കിവച്ചു....കത്തിയിൽ ചോര പുരണ്ടിരുന്നു.... അതേതോ മൃഗത്തിന്റെ രക്തമാണെന്ന് വിചാരിക്കാൻ അവളുടെ മനസ്സ് വിസ്സമ്മദിച്ചു....

"നിങ്ങൾ ആരെയാ കൊന്നത്.... ആരെയാ കൊല്ലാൻ പോകുന്നത്?....."

രണ്ട് ചോദ്യങ്ങൾ...അത് രണ്ടിനും അബ്രാമിന്റെ ഉള്ളിൽ ശരിയായൊരു ഉത്തരം ഇല്ലായിരുന്നു....

"കൊല്ലപ്പെട്ടത് ആരോ ഒരാൾ.... കൊല്ലപ്പെടാൻ പോകുന്നത് മറ്റാരോ ഒരാൾ...."..... അബ്രാം മാധുരിയുടെ അടുത്ത് മലർന്നു കിടന്നു... നന്നേ ചെറിയ കട്ടിലായതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇരുവരും ഒട്ടിച്ചേർന്നു....അല്പനേരം കഴിഞ്ഞതും മാധുരി എഴുന്നേറ്റു....ഖാലിദിന്റെ പാന്റ് അഴിച്ചു.... അത് അടിവസ്ത്രത്തോടൊപ്പം വലിച്ചഴിച്ചു നിലത്തേക്ക് ഇട്ടു....

കാലിടുക്കിൽ ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന അയാളുടെ അവയവത്തെ  മാധുരി നുണഞ്ഞുണർത്തി... ഖാലിദ് ഒരുവേള തല ഉയർത്തി അമറി.... അയാളുടെ ഉറച്ച ദൃഢമായ ശരീരം കട്ടിലിൽ കിടന്നു വെട്ടി വിയർത്തു...... ഓരോ തവണ മാധുരി നുണയുമ്പോഴും അയാൾ ദീർഘമായ് നിശ്വസിച്ചു.... അവളുടെ ഉടവ് തട്ടാത്ത മാറിടങ്ങളുടെ ഉലച്ചിൽ നോക്കി കിടക്കെ എപ്പോഴോ ഒടുവിൽ ചൂടുറവ പൊട്ടിയൊഴുകി... ഇരുവരും തളർന്നു കിതച്ചു.... മാധുരി വാടിയ പൂച്ചെണ്ടുപോലെ ഖാലിദിന്റെ അരികിൽ കമിഴ്ന്നു കിടന്നു

"എന്തിനാണ് ഇത്രയും കാശ് കൊടുത്ത് എന്നെ വാങ്ങുന്നത്?...."തല മാത്രം ഖാലിദിന്റെ നേരേക്ക് തിരിച്ച് മാധുരി ചോദിച്ചു....

"ഞാനും ഈ സോണാഗച്ചിയിലെ വേശ്യകളും ഒരുപോലെയാണ്....കൂലിക്കാർ.....മറ്റാർക്കോവേണ്ടി മുഖം നോക്കാതെ കൂലി വാങ്ങി ജോലി ചെയ്യുന്നവർ...."

"ഞങ്ങൾ ആരെയും കൊല്ലാറില്ല...."

"പറ മാധുരി... നീയെന്തിനാണ് ഈ ജോലി ചെയ്യുന്നത്?....ആർക്കുവേണ്ടിയാണ്...."ഖാലിദ് ചോദിച്ചു

ആർക്കുവേണ്ടി?.... ആദ്യമായാണ് ശരീരം തേടി വന്ന ഒരുവന്റെ വായിലെന്ന് ഇങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം....സോണാഗച്ചിയിലെ വേശ്യകളോട് ഇങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം ഒരിക്കലും ചോദിക്കരുത്.... ആർക്കുവേണ്ടി??... എന്തിനുവേണ്ടി??.... കാരണം