Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 8 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

മാസ്റ്റർ ബെഡ്‌റൂം മിലെ ആ വലിയ കട്ടിലും അതിലെ മൃദുവായ മെത്തയും അവൾക്ക് പുതുമയായിരുന്നു.

ആ മെത്തയിൽ ഒന്ന് വീണുകിടന്നപ്പോൾ കിട്ടിയ ആ സുഖം അവൾ കണ്ണടച്ച് ആസ്വദിച്ചിരുന്നു...

അവിടെയുള്ള വാർഡ്രോബ് തുറന്നപ്പോൾ അവിടെ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന നതാഷയുടെ വിലപിടിപ്പുള്ള സാരികളും വസ്ത്രങ്ങളും അവൾ തൊട്ടു തലോടി.

​അതിനേക്കാളേറെ അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് അവിടുത്തെ ബാത്റൂം ആയിരുന്നു.

ഒരു ചെറിയ വീടിന്റെ അത്രയും വലുപ്പമുള്ള ബാത്റൂം!

അവിടെയുള്ള ബാത്ത്ടബ്ബും അതിലെ വെള്ളം ചീറ്റുന്ന ഷവറുകളും കണ്ട് അവൾ വിസ്മയിച്ചു നിന്നു.

വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമുകളുടെയും ലോഷനുകളുടെയും സുഗന്ധം ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.

​ലില്ലി ആ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ രൂപം നോക്കി.

ദാരിദ്ര്യവും കഷ്ടപ്പാടും നിറഞ്ഞ തന്റെ പഴയ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഇത്രയും വലിയൊരു മാറ്റം അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കണ്ടിരുന്നില്ല.

മാത്യുവിനെപ്പോലൊരു വലിയ മനുഷ്യന്റെ വീട്ടിൽ താൻ എത്തിപ്പെട്ടത് തന്റെ ഭാഗ്യമാണെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.

​പക്ഷേ, ആ വലിയ വീട്ടിലെ നിശബ്ദത ഇടയ്ക്കിടെ അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി.

എങ്കിലും, ആ ആഡംബരം നൽകുന്ന ലഹരിയിൽ അവൾ ആ ചിന്തകളെല്ലാം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു.

ആഡംബരങ്ങളുടെ ലഹരിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോഴും മാത്യുവിന്റെ അസാന്നിധ്യം അവളെ അല്പം പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു.

ഒടുവിൽ അവൾ മാത്യുവിനെ വിളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

​ലില്ലി: "ഹലോ.. മാത്യു സർ.. എവിടെയാ.. ഇന്ന് തിരിച്ചുവരില്ലേ...?"

​മറുതലയ്ക്കൽ മാത്യുവിന്റെ ശബ്ദം വളരെ തളർന്നതായിരുന്നു.

​മാത്യു: "ഇല്ല.. ലില്ലി.. ഇന്ന് വരാൻ പറ്റില്ല.. ടേക്ക് കെയർ.."

​മറുപടിക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതെ അയാൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

ആ ശബ്ദത്തിലെ വിറയലും നിരാശയും ലില്ലിയെ വല്ലാതെ ചിന്തിപ്പിച്ചു...

​മാത്യു ഫോൺ ബെഡിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.

പുറത്ത് സന്ധ്യ മയങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞിന് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ കടുപ്പമുള്ളതുപോലെ മാത്യുവിന് തോന്നി.

ലോഡ്ജ് മുറിയിലെ വീർപ്പുമുട്ടലിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാനാണ് ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള ഉറക്കത്തിന് ശേഷം മാത്യു പുറത്തിറങ്ങിയത്.

ടൗണിന്റെ അറ്റത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടലിൽ നിന്നും അയാൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.

എരിവുള്ള ആ നാടൻ ഭക്ഷണത്തിന് പോലും അയാളുടെ ഉള്ളിലെ മരവിപ്പ് മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

​തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ അയാൾ വണ്ടി അതീവ സാവധാനത്തിലാണ് ഓടിച്ചത്.

വർഷങ്ങൾക്ക്