Chapter Title : താഴ്‌വാരം 4 [Rog]

ആ ചേർത്തുപിടിയിൽ എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു. ആ ചിരിച്ച മുഖങ്ങളിൽ ഇപ്പോൾ മുത്തശ്ശി ഇല്ലെന്നോർക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലൊരു നീറ്റൽ.

ഞാൻ ആ ഫോട്ടോ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും അഞ്ജലിയേച്ചി ആ മുറിയിലേക്ക് കടന്നു വന്നു. അഞ്ജലിയേച്ചി വിവരങ്ങളെല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നു. ചേച്ചി എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി. മുത്തശ്ശിയുടെ ആ മുറിയിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു കരഞ്ഞു.

എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഞങ്ങൾ വേഷം മാറി തിരിച്ചു ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി. മുത്തശ്ശിയുടെ ബോഡി മോർച്ചറിയിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. ഞാൻ മുത്തശ്ശിയെ കാണാനായി മോർച്ചറിയിൽ കയറി.

ആകെ ഇരുട്ടുള്ളൊരു മുറി, നല്ല തണുപ്പും ആകെ ഒരു നിശബ്ദതയും. അവിടെ ഒരു ബൾബിന്റെ ചെറിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു മൃതശരീരം വെള്ള തുണിയിൽ പുതച്ചു കിടത്തിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ അതിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, ആ തുണി കൊണ്ടുള്ള മറ മാറ്റി.

നരച്ച മുടി, ഉണങ്ങി ക്ഷീണിച്ച ചർമ്മം, ശരീരത്തിലെ വെള്ളം മുഴുവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട പോലെ. കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. അത് മുത്തശ്ശിയുടെ മൃതശരീരമായിരുന്നു. ഞാൻ ആ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് നോക്കി. എപ്പോഴും ചിരിക്കുന്ന മുത്തശ്ശി, മരിച്ചിട്ടും ആ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിൽ സങ്കടം പൊട്ടിയൊഴുകി. ഞാൻ മുത്തശ്ശിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു.

മുത്തശ്ശിയുടെ ശരീരത്തെ ചൂടെല്ലാം മാറി തണുത്ത് ഐസ് പോലെയായിരുന്നു. എനിക്ക് സഹിച്ചു നിൽക്കാനായില്ല. തുണി തിരിച്ചു മൂടി ഞാൻ പുറത്തേക്കോടി. വരാന്തയിലെ ഒരു മൂലയിൽ പോയിരുന്നു കരയാൻ തുടങ്ങി.

പുറകിൽ നിന്നും രണ്ടു കൈകൾ വന്നെന്നെ കെട്ടിപ്പുണരാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ആ പിടുത്തം വിടുവിക്കാതെ ആ കൈകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ തിരിഞ്ഞു.

" മീരേച്ചി "

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു