Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

താളിയോല തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ മനുഷ്യന്റെയും ചെന്നായയുടെയും ഇടയിലുള്ള ഒരു രൂപം ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നു. നീണ്ട കൈകൾ. വളഞ്ഞ നട്ടെല്ല്. പുറത്തേക്ക് തള്ളിയ താടി. കൂർത്ത പല്ലുകൾ.

“ചെന്നായമനുഷ്യൻ.”

“ചെന്നായയായി മാറുന്ന മനുഷ്യൻ എന്ന് പറയുന്നതാണ് കൂടുതൽ ശരി.”

“അവർ മരിച്ചവരാണോ?”

“അല്ല. അതാണ് യക്ഷിയുമായുള്ള പ്രധാന വ്യത്യാസം. ലൂപിൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ്. ഹൃദയം മിടിക്കും. ശ്വാസമെടുക്കും. ഭക്ഷണം കഴിക്കും. പ്രായമാകും. രോഗബാധ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കും. രാത്രിയാകുമ്പോൾ അത് സജീവമാകും.”

“എല്ലാ രാത്രിയും മാറുമോ?”

“മാറാൻ കഴിയും. പക്ഷേ നിർബന്ധമില്ല. പൂർണചന്ദ്രരാത്രി ഒഴികെ.”

“അന്ന്?”

“മാറ്റം നിർബന്ധമാണ്. എത്ര നിയന്ത്രണമുള്ള ലൂപിനായാലും ചന്ദ്രൻ പൂർണമായി ഉയർന്നാൽ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ തുടരാനാവില്ല.”

“എന്തുകൊണ്ട് ചന്ദ്രൻ?”

“യക്ഷിരോഗം സൂര്യന്റെ ഊർജത്തോട് പ്രതികരിക്കുന്നതുപോലെ ലൂപിൻരോഗം ചന്ദ്രനിൽനിന്ന് തിരിച്ചെത്തുന്ന സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ പ്രത്യേകഘടനയോട് പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നാണ് പഴയ വൈദ്യന്മാരുടെ നിഗമനം. ചന്ദ്രന്റെ ഘട്ടങ്ങൾ അവരുടെ രക്തത്തിലെ രോഗപ്രവർത്തനത്തെ സ്വാധീനിക്കും. പൂർണചന്ദ്രനിൽ അത് പരമാവധിയിലെത്തും.”

“അവർ എങ്ങനെയാണ് മാറുന്നത്?”

“രണ്ട് പ്രധാനരൂപങ്ങളുണ്ട്.”

ഹരിഹരൻ താളിയോല മറിച്ചു. അടുത്ത ചിത്രത്തിൽ വലിപ്പമുള്ള ഒരു ചെന്നായ. അതിനരികിൽ രണ്ടു കാലിൽ നിൽക്കുന്ന ചെന്നായമുഖമുള്ള മനുഷ്യരൂപം.

“ഒന്ന് പൂർണമായ ചെന്നായരൂപം. സാധാരണ ചെന്നായയെക്കാൾ വളരെയധികം വലിപ്പവും ശക്തിയും. കട്ടിയുള്ള എല്ലുകളും വലിയ താടിയും. ഈ രൂപത്തിൽ അവരുടെ ശക്തി ഏറ്റവും കൂടുതലായിരിക്കും.

പക്ഷേ ശരീരഭാരം കാരണം വേഗം താരതമ്യേന കുറയും.”

“എത്ര കുറവ്?”

“മനുഷ്യനെക്കാൾ ഇപ്പോഴും വളരെ വേഗമാണ്. പക്ഷേ അവരുടെ രണ്ടാമത്തെ രൂപത്തേക്കാൾ കുറവ്.”

“അതാണ് ഈ മനുഷ്യച്ചെന്നായരൂപം?”

“ഹൈബ്രിഡ് രൂപം. മനുഷ്യന്റെ നിവർന്ന ശരീരഘടനയും ചെന്നായയുടെ പല്ലുകളും നഖങ്ങളും ഇന്ദ്രിയശക്തിയും