Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

“ഇല്ല.”

“എന്തായി?”

“മനുഷ്യർ വേട്ടക്കാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.”

“ആരാണ്?”

“ഓരോ ദേശത്തും വ്യത്യസ്തപേരുകൾ. ദേവിയുടെ വീരന്മാർ. രാത്രികാവൽക്കാർ. വെള്ളിവാളുകാർ. അഗ്നിസംഘങ്ങൾ. പള്ളികളും ക്ഷേത്രങ്ങളും രാജവംശങ്ങളും രഹസ്യമായി അവരെ സഹായിച്ചു. ചില വേട്ടക്കാർ താന്ത്രികർ.

ചിലർ വൈദ്യന്മാർ. ചിലർ യോദ്ധാക്കൾ. ചിലർ രോഗബാധയിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട സാധാരണ മനുഷ്യർ.”

“അവർ ഈ ജീവികളെ വേട്ടയാടി നശിപ്പിച്ചോ?”

“നൂറ്റാണ്ടുകളെടുത്തു. അനവധി മനുഷ്യർ മരിച്ചു. ചില വികൃതികൾ സ്വയം ഇല്ലാതായി. കാരണം അവയ്ക്ക് പ്രത്യുത്പാദനം സാധ്യമായിരുന്നില്ല. ചിലതിന്റെ രോഗം തലമുറകളിലൂടെ ദുർബലമായി. ചിലതിനെ മനുഷ്യർ പൂർണമായി വേട്ടയാടി നശിപ്പിച്ചു.”

“ഇപ്പോൾ എത്രതരം ബാക്കിയുണ്ട്?”

ഹരിഹരൻ മൂന്നു വിരലുകൾ ഉയർത്തി.

“പ്രധാനമായും മൂന്ന്.”

“യക്ഷി ഒന്നാമത്തേത്.”

“അതെ.”

“രണ്ടാമത്തേത്?”

ഹരിഹരൻ താളിയോലക്കെട്ടിന്റെ മുകളിലെ മൃഗത്തലയുടെ ചിഹ്നത്തിൽ വിരലോടിച്ചു.

“രൂപാന്തരികൾ.”

“രൂപം മാറുന്നവരോ?”

“വിശാലമായൊരു വിഭാഗത്തെ പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ അനിമാഗസ് എന്നു വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യരൂപത്തിൽനിന്ന് മൃഗരൂപത്തിലേക്ക് മാറാൻ കഴിയുന്നവർ. ചിലർ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം മാറും. ചിലർക്ക് പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാത്രമേ കഴിയൂ. ചിലർക്ക് മാറ്റം നിയന്ത്രിക്കാനാവില്ല.”

“ഏതൊക്കെ മൃഗങ്ങളായി?”

“പലതരം. കടുവ, കരടി, കഴുകൻ, പാമ്പ്, മുതല, കാട്ടുപന്നി. കടലോരപ്രദേശങ്ങളിൽ വലിയ മത്സ്യങ്ങളായോ സമുദ്രജീവികളായോ മാറിയവരെക്കുറിച്ചും കഥകളുണ്ട്. പക്ഷേ ആ ശാഖകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഇല്ലാതായി.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“രൂപാന്തരം വളരെ സങ്കീർണ്ണമായ രോഗപ്രവർത്തനമായിരുന്നു. പല ശാഖകൾക്കും സന്തതികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചിലരുടെ മാറ്റം ശരീരത്തെ പതിയെ നശിപ്പിച്ചു. ചിലർ മനുഷ്യവേട്ടക്കാരുടെ കയ്യിൽ മരിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു വംശം മാത്രം നിലനിന്നു.”

“പാശ്ചാത്യനാടുകളിൽ അവയെ വെയർവുൾഫ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു.”

“നമ്മുടെ ചില പഴയ രേഖകളിൽ ലൂപിൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു.”

ഹരിഹരൻ