Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

എല്ലുകൾ ശക്തമാണ്. ഒരൊറ്റ പ്രഹരത്തിൽ തല വേർപെടുത്താൻ സാധാരണ മനുഷ്യന് കഴിയില്ല.”

“കളരി അഭ്യസിച്ച ഒരാൾക്ക്?”

“അവൻ വളരെ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും ആയുധം വളരെ മൂർച്ചയുള്ളതുമാണെങ്കിൽ. എങ്കിലും വലിയ അപകടമാണ്. അതുകൊണ്ട് ശിരഛേദം അപൂർവമായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന മാർഗമാണ്.”

ആദിത്യൻ പതുക്കെ വീണ്ടും ഇരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് പരിഹാസമില്ലായിരുന്നു. അവൻ വിശ്വസിച്ചുതുടങ്ങിയതുകൊണ്ടല്ല. ഹരിഹരന്റെ വിശദീകരണത്തിലെ സൂക്ഷ്മത അവനെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കിയതുകൊണ്ട്. ഒരു കെട്ടുകഥ പറയുന്ന മനുഷ്യൻ സാധാരണ ഇത്രയും ക്രമബദ്ധമായി ശരീരഘടനയും രോഗലക്ഷണങ്ങളും വിവരിക്കുമോ?

അതുപോലെ ഒരു ബുദ്ധിമാനായ മനുഷ്യന് വലിയൊരു കള്ളക്കഥയും വളരെ വിശദമായി നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയും.

“യക്ഷികളെ മാത്രമാണോ അവർ സൃഷ്ടിച്ചത്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

ഹരിഹരന്റെ മുഖം വീണ്ടും ഗൗരവമായി.

“അല്ല.”

അദ്ദേഹം പൊതിയിലെ സാധനങ്ങൾ ഓരോന്നായി തിരികെ വച്ചു. മരക്കമ്പ്, ഇരുമ്പാണി, വെർവെയിൻ, വെള്ളിക്കത്തി. ശേഷം തുണി മടക്കി കെട്ടി.

“യക്ഷി ഒരു പരീക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നു.”

“പരീക്ഷണമോ?”

“മനുഷ്യശരീരത്തെ എത്രത്തോളം മാറ്റാനാകുമെന്ന് കണ്ടെത്താനുള്ള പരീക്ഷണം. ഭൂമി വിട്ടുപോകുന്നതിനു മുൻപ് ആ ദുഷ്ടജീവികൾ ഒരു രോഗം മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചില്ല. പലതും സൃഷ്ടിച്ചു.

ചിലത് മനുഷ്യരെ കൊല്ലാൻ. ചിലത് മനുഷ്യരെ തമ്മിൽ കൊല്ലിക്കാൻ. ചിലത് മനുഷ്യരാശിയിൽ ഭയം ശാശ്വതമാക്കാൻ.”

ഹരിഹരൻ അലമാരയിൽനിന്ന് മറ്റൊരു താളിയോലക്കെട്ട് പുറത്തെടുത്തു. അതിന്റെ പുറത്ത് മൃഗത്തിന്റെ തലയോട് സാമ്യമുള്ള ഒരു ചിഹ്നം വരച്ചിരുന്നു.

“ആദ്യനൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ലോകം ഇന്ന് നമുക്കറിയുന്നതിനെക്കാൾ അപകടകരമായിരുന്നു. രാത്രിയിൽ യക്ഷികൾ വേട്ടയാടി. കാടുകളിൽ മനുഷ്യരല്ലാത്ത ജീവികൾ അലഞ്ഞു. ശ്മശാനങ്ങളിൽ മരിച്ചവർ എഴുന്നേറ്റു. കടലുകളിൽ രൂപം മാറിയ മനുഷ്യർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആകാശത്തുകൂടി സഞ്ചരിച്ച ചില വികൃതരൂപങ്ങളെക്കുറിച്ചും രേഖകളുണ്ട്.”

“അവയെല്ലാം ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ?”