Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

അവരെ നിശ്ചലമാക്കേണ്ട സാഹചര്യം വരാം.”

“എന്തിന് കൊല്ലാതിരിക്കണം?”

“വിവരം ചോദിക്കാൻ. രോഗത്തിന്റെ ഉറവിടം കണ്ടെത്താൻ. അവർ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയ ആളുകളെ രക്ഷിക്കാൻ. അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കൽ മനുഷ്യനായിരുന്ന ഒരാളെ ഉടനെ കൊല്ലാൻ മനസ്സ് അനുവദിക്കാത്തപ്പോൾ.”

“ഈ ആണി അതിനാണോ?”

“അതെ.”

ഹരിഹരൻ ആദിത്യനെ എഴുന്നേൽക്കാൻ പറഞ്ഞു. ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റു. അദ്ദേഹം അവന്റെ പിന്നിലേക്ക് വന്നു. ഒരു കൈകൊണ്ട് മുടി മാറ്റി, തലയുടെ പിന്നിലെ അസ്ഥിയുടെ താഴ്ഭാഗത്ത് വിരൽവെച്ചു.

“ഇവിടെ.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരൽ തലയോട്ടിയുടെ അടിഭാഗവും കഴുത്തിന്റെ മുകള്ഭാഗവും ചേരുന്ന സ്ഥലത്തായിരുന്നു.

“തലയോട്ടിയുടെ അടിയിൽ, നട്ടെല്ല് തലച്ചോറുമായി ചേരുന്ന ഭാഗം. നീളം കൂടിയ ലോഹക്കഷണം ഇവിടെ കടത്തി നാഡീകേന്ദ്രത്തിലെത്തിച്ചാൽ യക്ഷിയുടെ ശരീരവും തലച്ചോറും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തടസ്സപ്പെടും.”

അദ്ദേഹം ആണി തൊടാതെ അതിന്റെ ദിശ കാണിച്ചു.

“തെറ്റായ കോണിൽ ചെയ്താൽ?”

“അത് അവളുടെ തലച്ചോറിന് കേടുണ്ടാക്കും. പക്ഷേ രോഗം ഉടൻ പരിഹരിച്ചേക്കാം. ശരിയായ സ്ഥാനത്ത് എത്തിയാൽ അവൾ അനങ്ങാതെ വീഴും. ബോധം സാധാരണ നിലനിൽക്കും.

കേൾക്കാനും കാണാനും കഴിയും. പക്ഷേ കൈകാലുകൾ ചലിപ്പിക്കാനാവില്ല.”

“ഇരുമ്പോ വെള്ളിയോ?”

“യക്ഷിക്ക് സാധാരണ ലോഹം മതി. ഇരുമ്പ് എളുപ്പമാണ്. മുറിയാതെ നിൽക്കും. ആണി പുറത്തെടുത്താൽ കുറച്ചുസമയത്തിനകം ചലനം തിരിച്ചുവരും.”

“അപ്പോൾ അത് സ്ഥിരപരിഹാരമല്ല.”

“അല്ല. നിശ്ചലമാക്കാനുള്ള മാർഗം മാത്രം.”

“തല വെട്ടിയാൽ?”

ഹരിഹരൻ ആണി തിരികെ വെച്ചു.

“അതും സ്ഥിരമായ മരണമാണ്.”

“ഹൃദയത്തിൽ മരം കുത്തേണ്ടതില്ലേ?”

“തല പൂർണമായി ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തിയാൽ രോഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തകരും. പക്ഷേ അതിനു അസാധാരണമായ ശക്തിയും വേഗവും വേണം. ഒരു യക്ഷി കഴുത്ത് നീട്ടിക്കൊടുത്ത് നിൽക്കില്ല.

അവരുടെ