Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

നേരിട്ടുള്ള സൂര്യപ്രകാശം അതിവേഗം അപകടകരമാകും. വളരെ പഴയവർക്ക് കുറച്ചുനേരം സഹിക്കാം. ചിലർ കട്ടിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങളും ഔഷധലേപനങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് പകൽ പുറത്തുവരാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ സൂര്യപ്രകാശം അവരുടെ രോഗഘടനയെ തകർക്കും. ആദ്യം ചർമ്മം പൊള്ളും. പിന്നെ രക്തം കട്ടപിടിക്കും. നാഡികൾ പ്രവർത്തനം നിർത്തും. അവസാനം ശരീരം അകത്തുനിന്ന് കത്തുന്നതുപോലെ തകരും.”

“അവർ ഉറങ്ങുന്നത് പെട്ടിയിലാണോ?”

ഹരിഹരൻ ആദിത്യനെ നോക്കി.

“എല്ലാവരും അല്ല. അത് ചില പാശ്ചാത്യകഥകളുടെ സ്വാധീനമാണ്. ഇരുണ്ട, തണുത്ത സ്ഥലം മതി. ഭൂമിക്കടിയിൽ താമസിക്കുന്നവർ ഉണ്ട്. ഗുഹകളിലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വീടുകളിലും കാടുകളിലും.

നമ്മുടെ നാട്ടിലെ വലിയ പാലമരങ്ങളുടെ ഉള്ളിലോ വേരുകൾക്കടിയിലോ ഒളിച്ചിരുന്ന സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് പാലയും യക്ഷിയും കഥകളിൽ ഒരുമിച്ചുവന്നത്.”

“അപ്പോൾ പാലമരം അവരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല.”

“ഇല്ല. ഒളിക്കാൻ പറ്റിയ സ്ഥലം നൽകുന്നു.”

“വെളുത്ത വസ്ത്രം?”

“രാത്രിയിൽ കാണാൻ എളുപ്പമുള്ളതുകൊണ്ട് കഥയിൽ ചേർന്നിരിക്കാം. ചില യക്ഷികൾ ഇരകളെ ആകർഷിക്കാൻ പ്രദേശത്തെ സ്ത്രീകളുടെ വേഷം അനുകരിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.”

“അവർക്ക് രൂപം മാറ്റാനാകുമോ?”

“പൂർണമായി അല്ല. എന്നാൽ മുഖപേശികളെയും ചർമ്മത്തിന്റെ നിറത്തെയും ചെറിയ അളവിൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയും. രോഗം അവരുടെ ശരീരത്തെ മുറിവുകളിൽനിന്ന് പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നതുപോലെ, പുറംരൂപത്തെയും മാറ്റാം.

സ്വന്തം പ്രായം കുറച്ചുകാണിക്കാം. കണ്ണുകളുടെ സ്വഭാവം മറയ്ക്കാം. പല്ലുകൾ സാധാരണപോലെ വയ്ക്കാം.”

“അപ്പോൾ അവരെ തിരിച്ചറിയാൻ?”

“ഗന്ധം.”

“എന്ത് ഗന്ധം?”

“പഴകിയ ഇരുമ്പിന്റെ. രക്തം ഉണങ്ങിയശേഷമുള്ള ഗന്ധം. എല്ലാവർക്കും തിരിച്ചറിയാനാവില്ല. പരിശീലിച്ചവർക്കു മാത്രം. പിന്നെ കണ്ണുകൾ. അത്യധികം വിശന്നിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണിന്റെ കൃഷ്ണമണി വികസിക്കും. ചിലരുടെ കണ്ണുകളിൽ ചുവപ്പോ സ്വർണനിറമോ തെളിയും.”

ഹരിഹരൻ പൊതിയിൽനിന്ന് നീളം കൂടിയ ഇരുമ്പാണി എടുത്തു.

“എന്നാൽ കൊല്ലാതെ